"เฮ้ย ไอ้เฟย์ มึงกลับ้านกี่โมงเนี่ย"
ผมหันไปตามเสียง เห็นไอ้เจตน์ยืนอยู่ริมสนามบาส ผมเขวี้ยงลูกคืนให้เพื่อนที่เล่นอยู่ด้วยกันก่อนเดินไปหามัน
"อีกสักพักแหละ มึงกลับก่อนก็ได้นะเว้ย" ผมบอก
"ถ้ามึงอยากให้กูรอ ก็รอก็ได้นะเว้ย" ไอ้เจตน์บอก
ผมมองหน้ามันแล้วยิ้ม ไอ้เจตน์มันเป็นเพื่อนผมมันมาตั้งแต่สมัยมัธยม จวบจนถึงปัจจุบัน เราต่างก็เป็นนักศึกษาปีหนึ่งเหมือนกัน อยูในมหาวิทยาลัยเดียวกัน เพียงแต่คณะที่เราเรียนเท่านั้นที่แตกต่างกัน
"ไม่เป็นไรหรอก กูรูว่าตอนนี้ป๊ามึงเพิ่งเปิดร้านใหม่ ลูกค้าเยอะ คงต้องการคนช่วย มึงกลับไปช่วยป๊าเหอะ ไม่เป็นไรหรอก กูกลับบ้านคนเดียวได้"
ไอ้เจตน์มองผมยิ้มๆ "งั้นกูกลับก่อนนะ มึงอย่ากลับบ้านมืดค่ำล่ะ" พูดจบมันก็เดินจากไป
ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา ผมกับไอ้เจตน์กลับบ้านด้วยกันบ่อยๆ น้อยครั้งนักที่เราจะแยกย้ายกันต่างคนต่างกลับ
"เฟย์ มาเล่นต่อเร็วๆ เกมส์ชะงักเพราะมึงแหละ" ผมหันไปตามเสียง ไอ้พีเพื่อนอีกคนหนึ่งที่กำลังเล่นบาสอยู่หันมาตะโกนเรียก ผมรีบหันหลังวิ่งเข้าสนามไป
ผมเล่นบาสเพลิน จนตะวันใกล้จะล่วงลับขอบฟ้าไปแล้ว พวกเราจึงแยกย้ายกันกลับ ผมเดินไปคว้ากระเป๋าเป้สะพายหลัง แล้วเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำ น้ำเย็นฉ่ำชื่นใจ ผมวักน้ำล้างหน้า ไล้ลงมาที่ลำคอ เพื่อปาดเหงื่อบางส่วนออกไป
ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ และเดินเลี้ยวตรงมุมตึก เพื่อเดินไปยังประตูของมหาวิทยาลัย แต่ที่มุมตึกนั้น ชั้นล่างเป็นห้องพักนักกีฬา เป็นสถานที่เปลี่ยนเสื้อผ้า รวมถึงเก็บอุปกรณ์กีฬาของมหาวิทยาลัย
"พี่ซันครับ ดีจังเลยครับ ผมชอบจังครับ กระแทกแรงๆเลยครับ...อาว์..."
ผมหยุดฝีเท้า เมื่อได้ยินเสียงนั้น มันดังออกมาจากห้องพักนักกีฬา ผมค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆ เพื่อหาช่องทางมองลอดเข้าไปในห้องนั้น
ช่องระบายอากาศข้างบนมันคงจะพอให้ผมมองลอดอะไรเข้าไปได้บ้าง ติดแต่ที่มันสูงเกินไป...
ผมมองไปรอบๆ เพื่อหาสิ่งที่จะต่อขาปีนขึ้นไปยังช่องระบายอากาศนั้น
แล้วสายตาผมก็ปะทะเข้ากับเก้าอี้ไม่เก่าๆตัวหนึ่ง สภาพของมันดูไม่ดีนัก แต่คิดว่าคงจะให้ผมใช้ต่อตัวปีนขึ้นไปได้
เสียงครางกระเส่ายังไม่หยุดและมันก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผมแนบสายตากับช่องระบายอากาศนั้น และสิ่งที่ปรากฎต่อสายตาของผมก็คือ ชายหนุ่มสองคนกำลังปฏิบัติภารกิจร่วมกันอยู่
คนหนึ่งนอนอยู่บนเบาะรองพื้นยาง ส่วนอีกคนหนึ่งนั่งทบอยู่บนส่วนกลางของลำตัวคนที่นอน พร้อมทั้งกำลังขย่มอย่างเมามันส์
"ซี้ด......ซันครับ มีความสุขไหมครับ" เสียงคนที่นั่งขย่มอยู่เอ่ยถาม สีหน้าของเขาบิดเบี้ยว
"......."ไม่มีเสียงตอบจากคู่ขาของเขา แต่ลีลาการสวนขึ้นมานั้นก็บางบอกถึงความรู้สึกของเขา
ผมยืนดูด้วยความตื่นเต้น ทั้งลุ้น และกลัวว่าเขาจะจับได้ กิจกรรมระหว่างเขาสองคนดำเนินไปด้วยความเร่าร้อน
สักครู่ คนที่นอนอยู่ด้านล่างกลับเป็นฝ่ายพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน และเริ่มเป็นฝ่ายนำเกมส์บ้าง
"......อาส์........ ซี้ด........" เสียงของผู้ที่นอนอยู่ด้านล่างครางออกมาด้วยความเสียวกระสัน หน้าตาเขาเหยเก
ผู้ที่อยู่ด้านบนเริ่มลีลากระแทกกระทั้น และหนักหน่วง จนเกิดเสียงดังของเนื้อกระทบกัน
คู่หนึ่งผมเห็นคนด้านบนเริ่มกระแทกเร็วขึ้น เร็วขึ้น และครั้งสุดท้ายเขาดึงมันออกมาและกระแทกแรงสวนกลับเข้าไป
"อาว์.....เสร็จ...แล้ว" เสียงเขาอ่อนแรง ปนเหนื่อยหอบ
เขาค่อยๆถอนแท่งทวนอันใหญ่ออกมา ทั้งแท่งเยิ้มไปด้วยน้ำรักสีข้นขุ่น แล้วเขาก็พลิกตัวลงนอนคู่กัน และผมก็ได้เห็นหน้าทั้งสองคนอย่างชัดเจน
คนที่เป็นฝ่ายโดนกระแทกอย่างรุนแรงคือแม็กซ์ เดือนมหาวิทยาลัยที่เพิ่งคัดจบไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
และคนที่ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีรสนิยมแบบนี้ที่นอนข้างแม็กซ์ คือพี่ซัน รุ่นพี่ปีสามผู้หล่อเหลา สาวติดกันตรึม
แม็กซ์จับมือพี่ซันที่นอนเคียงข้างกันอยู่ตอนนี้ เขาขยับตัวเข้าไปสวมกอดและหอมแก้ม
"รักแม็กซ์ไหมครับ แม็กซ์รักพี่ซันนะครับ แม็กซ์อยากให้พี่ซันมีความสุขนะครับ"แม็กซ์ถาม พร้อมจ้องมองดวงหน้าของพี่ซัน
จริงๆผมว่าเขาทั้งสองก็เหมาะสมกันดีออก แม็กซ์ ใบหน้าหล่อ หวาน เป็นที่ต้องใจของสาวๆ หนุ่มๆมากมาย ในขณะที่พี่ซันก็เคยเป็นอดีตเดือนมหาวิทยาลัยนั้นก็หน้าตาคมคาย นัยน์ตาหวานเยิ้ม ใบหน้ามีไรหนวดอ่อนๆ สาวๆหนุ่มๆก็หลงใหลไม่แพ้กัน มันคงไม่แปลกถ้าทั้งสองคนจะคบกันแบบเปิดเผย
"น้องแม็กซ์ครับ เราตกลงกันแล้วนะครับว่าแค่แก้อยาก..เราจะผูกมัดกัน เรื่องของเราจะต้องไม่มีใครรู้ และเราทั้งสองก็ต่างเต็มใจที่สนุกแบบชั่วคราวไม่ใช่หรือครับ"
ไม่มีเสียงตอบใดๆหบุดมาจากปากแม็กซ์ แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น....
"แม็กซ์รักพี่ซันครับ ถ้าพี่ซันไม่รักแม็กซ์ ทุกคนก็จะต้องรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ อยากรู้เหมือนกันนะครับว่า ถ้าเรื้่องนี้หลุดออกไป คุณพ่อของพี่ที่เป็นถึงรัฐมนตรีจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"แม็กซ์พูดอย่างเป็นต่อ
"ถ้ามึงทำอย่างงั้นกูก็จะไม่ปล่อยมึงไว้ มึงก็รู้ว่ากูจะทำให้มึงออกเมื่อไรก็ได้ และที่สำคัญ ใครที่ไหนจะเชื่อมึง มึงไม่มีหลักฐานอะไรมากล่าวหากูลอยๆ มึงเจอคุกแน่" เสียงของพี่ซันดังลั่น เขาตะคอกใส่จนไอ้แม็กซ์มีทีท่าหวาดกลัว
"มึงกลับไปได้แล้ว และถ้ามีใครรู้เรื่องนี้ กูจะให้คนของพ่อกูไปจัดการมึง"เขาตวาดลั่น
ไอ้แม็กซ์รีบหยิบเสื้อผ้ามาใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะลนลานเปิดประตูออกจากห้องไป
ผมมองดูพี่ซันแล้วพลางคิด "เฮ้อ.....คนเราดูแต่เปลือกไม่ได้จริงๆ" แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ไอ้เจ้าเก้าอี้เวรน่ะสิ ด้วยสภาพที่จะพังมิพังแหล่ของมันแถมต้องมารับน้ำหนักตัวของผมอีก มันเลยโย้ๆเย้ๆจนผมทรงตัวไม่ได้ ต้องเสียสมดุลและร่วงลงมา
"โครม........."เสียงเก้าอี้ล้ม ร่างของผมหล่นลงมาจ้ำเบ้า ของในกระเป๋าเป้บางส่วนกระจัดกระจาย ผมลนลานรีบเก็บของใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ พี่ซันหันมาตามเสียง และแน่นอน เขาแต่งตัวเสร็จและวิ่งออกมาทันที
ผมยืนหลบอยู่อีกมุมของตึก และพยายามหายใจให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าผมอยู่ตรงนั้น
พี่ซันกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง เขามองไปยังเศษเก้าอี้ที่ล้มลงพังเป็นบางส่วน และในที่สุดพี่เขาก็ก้มลงหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมา
ผมไม่รู้หรอกว่าเขาหยิบอะไร แต่เมื่อเขาหันหลังเดินออกไป ผมก็ค่อยๆเผยตัวออกมาจากที่ซ่อน ใจผมเต้นไม่เป็นส่ำ ถ้าพี่ซันรู้ว่าผมไปรู้เห็นความลับของเขาเข้า ด้วยอำนาจของเขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับผมบ้าง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น