[size=16pt]ตอนที่ 8 เมื่อความลับถูกเปิดเผย[/size]
"ไอ้แม็ก!...." เสียงเข้มดุดันดังขึ้นด้านหลัง ๆ ไอ้แม็กซ์หันไปตามเสียงแล้วฉีกยิ้มให้ เมื่อรู้ว่าคนเรียกคือ...
"พี่ซัน" มันขานชื่อยิ้มหวาน แล้วเดินตรงไปหา "คิดถึงแม็กหรือครับ ถึงเรียกแม็กซ์ซะดังลั่นเลย" ไอ้แม็กซ์ยิ้มหวานให้
"เออ...กูคิดถึงมึง..มาก" พูดจบก็ประเคนหมัดรุ่นๆเข้าใส่หน้าไอ้แม็กซ์ "ผัวะ" ร่างไอ้แม็กซ์ทุดลงไปกองกับพื้น ก้นจ้ำเบ้า
"โอ๊ย" มันร้องเมื่อร่างแตะพื้น
ซันจะเข้าไปซ้ำ แต่พี่เทนรีบรั้งร่างซันไว้
"ไอ้ซัน ใจเย็นๆสิวะ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก" เทนปราม ในขณะที่ซันค่อยๆผ่อนอารมณ์ลงได้
"พี่ซันต่อยแม็กซ์ทำไมครับ" ไอ้แม็กซ์ทำสำออย มันค่อยๆลุกขึ้นยืน เอามือข้างหนึ่งคลำบนบริเวณใบหน้าที่ถูกต่อย ในขณะที่นักศึกษาคนอื่นๆ ค่อยๆเดินเข้ามามุงดูเหตุการณ์ หนึ่งในนั้นคือไอ้พี
พี่ซันชี้หน้า "มึงใช่ไหม ที่เอาเรื่องกูไปโพนทะนา มึงใช่ไหมที่บอกคนอื่นว่ากูไปมีอะไรกับมึง" เสียงตงาาดดังลั่น
"อะไรกันครับ แม็กซ์ไม่รู้เรื่อง แม็กซ์จำไม่ได้ครับว่าเคยเอาเรื่อง "เของเรา" ไปพูดให้ใครฟังเมื่อไร" ไอ้แม็กซ์เน้นคำว่าของเรา ให้ทุกคนในที่นั้นได้ยินชัดๆ
"ไอ้ตอแหล มึงมันตอแหล ถ้ามึงไม่ยอมรับความจริง กูจะเลาะฟันมึงออกมาให้หมดปากเลย" พี่ซันจะกระโจนร่างเข้าใส่ไอ้แม็กซ์อีก แต่ดีที่พี่เทนก็ยังยื้อยุดร่างพี่ซันไว้
ไอ้แม็กซ์ทำหน้าตากลัวพี่ซัน มันตีหน้าเศร้า แต่จริงๆแล้วถ้าใครสังเกตจะเห็นว่าแวววตามันเริ่มฉายแววร้าย เจ้าเลห์ "ก็ได้ครับ ในเมื่อพี่เป้นคนบังคับให้แม็กพูด แม็กซ์ก็จะพูด ทั้งๆที่แม็กซ์เองก็เป็นฝ่ายเสียหาย" มันเริ่มปล่อยน้ำตาให้หลริน แล้วมองไปรอบๆไทยมุง เพื่อขอความเห็นใจ
"พี่ซันบังคับแม็กซ์เอง ให้มีอะไรกับพี่ พี่บอกว่ารักแม็กซ์ จะรับผิดชอบแม็กซ์ แล้วพอพี่เจอคนใหม่พี่ก็ทิ้งแม็กซ์ไป แม็กซ์มันไม่ดีเองที่หลงไว้ใจพี่ซัน ฮือๆๆๆ" ไอ้แม็กซ์เริ่มบีบน้ำตาร้องไห้
เสียงคนรอบๆเริ่มพูดถึงเรื่องนี้ดังขึ้นเรื่อย ๆ
นักศึกษาหญิงบางคนทำตาโต แล้วเอามือปิดปาก ทำท่าเหมือนเรื่องที่ได้ยินมันเป็นเรื่องอะไรที่มหัศจรรย์มาก ผู้ชายบางคนได้แต่ส่ายหน้าเหมือนไม่อยากฟังแต่ก็ไม่เดินหนีไปไหน
ไอ้แม็กซ์รู้สึกสะใจ คนอย่างพี่ซันน่ะเหรอจะกล้ายอมรับ เขาน่ะรักหน้าตาของตัวเองมากกว่าอะไร ขืนยอมรับออกมาคะแนนนิยมได้ตกฮวบ เสียหน้าเสียตาแย่
"เออ..กูยอมรับว่าจริง แต่มึงไม่ใช่เหรอที่มาออดอ้อนกู บอกว่าถ้าไม่ได้เอากับกูแล้วจะทนไม่ไหว [b]ได้ครั้งหนึ่งแล้วมึงจะตั้งใจเรียน[/b]ไง มึงบอกว่าไม่ต้องผูกพัน เพราะมึงแค่อยากสนุก ทุกอย่างจะเป็นความลับระหว่างเรา แล้วมึง...มึงก็หักหลังกู คนอย่างกูน่ะเหรอจะต้องไปขอร้องอ้อนวอนมึง ใครๆก็รู้ว่ามีแต่คนวิ่งเข้ามาหากูทั้งนั้น มึงอย่าสำคัญตัวไปนักไอ้แม็กซ์" ซันย้อนให้ แล้วมองไปยังกลุ่มคนยืนออกันอยู่ ทุกคนเริ่มพยักหน้าเห็นด้วยตามที่พี่ซันพูด
ทุกคนในที่นั้นเริ่มมองไอ้แม็กซ์แล้วหัวเราะเยาะ พลางชี้ไม้ชี้มือ เหมือนกำลังดูอะไรสักอย่างในสวนสัตว์
ไอ้แม็กซ์หน้าถอดสี ตอนนี้มันเองที่เป็นฝ่ายเริ่มจะต้องอาย เพื่อนๆที่เรียนห้องเดียวกับมันเบือนหน้าหนี คนที่เคยชื่นชอบไอ้แม็กซ์เริ่มเดินออกไป
พี่ซันมองไอ้แม็กซ์ไม่วางตา "ไง แก้ตัวไม่ออกล่ะสิ มึงรู้ไหม การที่มึงไม่รักษาสัญญา มันทำให้กูต้อง...." เขาพูดแค่นั้นแล้วก็หยุด ก่อนจะหาคำอื่นมาต่อประโยค "....ทำให้กูต้อง..เสียหน้ามากแค่ไหน"
"เออ ก็ได้ ผมเป็นคนปล่อยข่าวเอง ก็มันเป็นความจริงนี่ที่เรามีความสัมพันธ์กัน พี่เองก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ถ้าพี่เป็นคนดีจริง ทำไมพี่ถึงไม่ยับยั้งชั่งใจล่ะ ดีแล้วที่มันมีเรื่อง ให้ใครมันรู้ไปเลยว่านายธโณทัยที่ใครๆไฝ่ฝัน มันก็แค่ตัวผู้ชอบผสมพันธุ์แล้วทิ้ง" ไอ้แม็กซืด่ให้
"ไอ้เหี้ยแม็กซ์ พี่ซันถลันจะเข้าไปหาไอ้แม็กซ์อีก แต่ก็ไม่สามารถปลดอ้อมแขนของพี่เทนที่รั้งตัวเอาไว้ได้
"ถ้าพี่ตัดสินใจยอมคบกับผมแต่แรกเรื่องนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น มันก็สาสมแล้วที่พี่จะต้องได้รู้สึกอับอายแบบนี้" มันยิ้มเยาะ เพราะตอนนี้ทุกคำพูดของมันกำลังเสียดแทงใจพี่ซัน
"วันนี้แหละที่กูรู้ตัวแล้วว่าตัวเองตัดสินใจถูก ที่ไม่คบกับมึง มึงมันวายร้าย มึงมันสารเลว มึงมันเป็นคนไม่ซื่อสัตย์" พี่ซันตอกกลับไป
"งั้นคนที่พี่ชอบไปไหนล่ะ เห็นไปรับไปส่งกันถึงบ้านถึงห้อง คงจะรักกันมากสินะครับ อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะรักกันดูดดื่มไปอีกนานแค่ไหน เลิกรากันเมื่อไรจะซมซานกลับมาหาผมก็ได้นะพี่ ผมจะเวทนาพี่ให้สุดๆ" ไอ้แม็กซ์ว่า
"กู...กู..ไม่ได้...."เขาขยับปากจะพูด แต่ก็หยุดเพียงแค่นั้น เขาจะบอกว่าเขาไม่รักเฟย์ได้ยังไง ในเมื่อตลอดเวลาที่เขาคิดว่าเขาคอยควบคุมดูแลมัน เขาก็แค่อยากจะปิดปากมันที่มันไปรู้ไปเห็นความลับของเขา แต่จริงๆแล้ว ลึกๆแล้วเขาก็ไม่แน่ใจ ว่าเขารู้สึกยังไงกับไอ้เด็กคนนั้น แต่เขาพูดตอนนี้ที่นี่ไม่ได้
"เรื่องของกูไอ้แม็กซ์ มึงไม่ต้องเสือก ต่อไปนี้นะ มึงกับกูถือว่าไม่เกี่ยวข้องกัน ไม่รู้จักกัน มึงกับกูจบลงแค่นี้" พูดจบเขาก็เดินหันหลังเดินแหวกฝูงชนออกไป
ถ้าเขาจะเพียงหันหลังกลับมาสักแว่บเดียวเขาจะทันสังเกตเห็นแววตาอาฆาตพยาบาทของไอ้แม็กซ์ "พวกมึงคิดเหรอว่ามึงจะมีความสุขกันได้ กูจะไม่ยอมให้พวกมึงมีความสุข แล้วก็ตกอยู่ในห้วงทุกข์คนเดียว"
-------------------------------------------------
"เฮ้ย ไอ้ซัน กูไม่สบายใจเรื่องไอ้เด็กน้อยสองคนนั่นเลยว่ะ เราทำกับมันไปด้วยความเข้าใจผิดและวู่วามเกินไปจริงๆนะ" พี่เทนเอ่ย หลังจากเดินมาด้วยกันสักครู่
พี่ซันนิ่ง เขารู้สึกละอายใจระคนกับเป็นห่วงเฟย์ "เฮ้อ..........." เขาถอนหายใจออกมาดังๆ
"เอาไงดีวะ เราสองคนไปขอโทษน้องเขาดีไหมวะ" ไอ้เทนเสนอความคิดขึ้น
พี่ซันส่ายหน้า "ไม่ทันแล้วว่ะไอ้เทน เราลงมือทำไปแล้ว ไปขอโทษตอนนี้ ยังไงเขาก็ไม่มีทางยกโทษให้เราหรอก"
"แม่งเอ้ยยยย...."พี่เทนระบายอารมณ์ออกมาด้วยการเตะก้อนกรวดก้อนดินก้อนเล็กๆแถวนั้น
พี่ซันเอื้อมมือไปแตะบ่าเพื่อน "ไอ้เทน กูขอโทษที่ทำให้มึงต้องมาพัวพันเรื่องนี้นะเว้ย"
"ช่างมันเหอะ กูไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นหรอก กูแค่จะหาทางแก้ตัวยังไงกับน้องเจตน์ เพราะกูว่ากูอาจจะชอบน้องเขา" พี่เทนสารภาพ
"เฮ้ยไอ้เทน มึงเอาจริงเหรอวะ นี่มึงรักไอ้ตาโตนั่นจริงเหรอวะเนี่ย" ซันย้อนถามเพื่อนยิ้มๆ
พี่เทนยิ้มแหยๆ "มึงจะถามซ้ำทำไมวะ กูอายว่ะ"
"มึงไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงกูจะค่อยๆหาวิธีแก้ไขไปเรื่อยๆ กูเองก็ชักไม่แน่ใจ" พี่ซันเอ่ยมาลอยๆ...
พี่เทนทำตาโต "เฮ้ยยย..อย่าบอกนะว่ามึง อ่ะก็เริ่มจะชอบน้องเฟย์..."เขาเริ่มล้อเพื่อน
พี่ซันยิ้ม แล้วหันหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนความอาย "มึงบ้าป่ะวะ กูนะโว้ย นายธโณทัย จะมารักเด็กกะโปโลแบบไอ้เฟย์" แล้วเขาก็แอบอมยิ้ม
ที่เทนมองด้านหลังเพื่อน แล้วก็ยิ้มตาม คบกันมาตั้งนานมีหรือจะไม่รู้ใจเพื่อน ว่าเพื่อนคิดอะไร คนอย่างไอ้ซันน่ะเหรอ ถ้ามันเกลียดใครจริงๆมันซัดคนนั้นตายไปแล้ว ปราณีสุดก็โคม่า แต่นี่มันคอยเทียวรับเทียวส่ง แถมพอถึงตอนเข้าใจผิด มันกลับเลือกที่จะ.....ระบาย...ใส่น้องเขา (แบบพิเศษ) เนี่ยนะ...ไม่ชอบ....ปากแข็งจริงๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น