ผมนั่งเล่นกับไอ้เจตน์ที่ม้าหินอ่อนภายในมหาวิทยาลัย
"โหยแม่ง ไอ้เฟย์เมื่อคืนมึงดูบอลป่ะวะ กูเชียร์สเปนสุดใจ แต่เสือกแพ้อิตาลี่ได้ไงวะ งานนี้แม่งหมดตูดแน่กู" ไอ้เจตน์บ่นกะปอดกะแปด
ผมมองหน้ามัน "นี่มึงเล่นบอลด้วยเหรอวะ " ผมถาม
"เล่นที่ไหนเล่า กูก็นั่งคุยกะมึงอยู่ตรงนี้แหละ" มันย้อนผมมา แล้วทำหน้าตาบ้องแบ๊ว ไม่รู้ไม่ชี้ว่าผมหมายถึงอะไร
ผมเอามือตบหัวมัน (เบาๆ)ไปทีนึง "มึงเคยสัญญากับกูว่ามึงจะไม่เล่นการพนัน แล้วนี่มึงเล่นทำไมวะ ถ้ามึงยังทำนิสัยแบบนี้ มึงเลิกเป็นเพื่อนของกูไปเลย" ผมว่ามันแรงๆ
ไอ้เจตน์ทำตาละห้อย "เออ กูขอโทษต่อไปกูจะไม่เล่นพนันแล้ว มึงอย่าโกรธกูนะเว้ย"
"งั้นเพื่อเป็นการถ่ายโทษของมึง...ตอนนี้กูหิวน้ำมากเลยว่ะไอ้เจตน์" ผมพูดพลางหันไปมองมัน
มันก็มองผมอยู่ พร้อมกับเอานิ้วชี้ใส่หน้าตัวเอง ผมพยักหน้า...
มันยิ้มเจื่อนๆ "ได้เลย กูไปซื้อเองมึงรอแป๊บเดียว" พูดจบมันก็ลุกพรวดเดินไปซื้อน้ำมาให้ผม ผมมองตามหลังมัน จมันเดินหายเข้าร้านสะดวกซื้อในมหาวิทยาลัยไป
ผมรู้สึกเหนื่อยล้ามาก ผมนั่งตัวตรง แล้วแหงนหน้าขึ้นฟ้า แล้วหลับตาลง ปล่อยให้ใจล่องลอยไปเพื่อนผ่อนคลายความเครียด
ตั้งแต่วันนั้น ผมกับไอ้เจตน์พยายามหลบหน้าไอ้พี่ซันกับไอ้พี่เทน ถ้าเราเป็นฝ่ายเห็นเขา เราจะรีบหลบฉาก ไม่ยอมปะทะกับเขาโดยตรง
มีครั้งหนึ่งที่เราสังเกตเห็นเขาช้าไป เขาเห็นเราตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เขาเดินมาใกล้จนจะห้าสิบเมตรแล้ว ไอ้เจตน์มันก็ร้องขึ้นว่าไอ้พี่สองคนมาแล้ว แล้ววิ่งปรื๋อไปก่อน ผมรีบก้าวเท้าตามมันไป พี่ซันกับพี่เทนวิ่งไล่เรามา แต่ก็ไม่ทัน เราหาที่หลบไปได้หวุดหวิด จนวันนี้ผมกับไอ้เจตน์ก็ยังต้องทำตัวเป็นนินจา แว่บไปแว่บมาแบบระวังตัว
ผมยังนั่งหลับตาอยู่แบบนั้น จนเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งเดินใกล้เข้ามา
"ไอ้เจตน์ มึงมาเร็วทันใจกูจริงๆ มึงรีบเอาน้ำมาประเคนพ่อมึงไวๆ" ผมพูดทั้งที่ยังลืมตาไม่เต็มที่ แต่แล้วเสียงที่ผมไม่ได้ยินมานานก็ทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นอย่างเร็ว
"ท่าทางมึงมีความสุขดีนี่ไอ้เฟย์" เจ้าของเสียงคือ ไอ้แม็กซ์....
ผมนั่งมองมันเหมือนถูกเสกให้เป็นรูปปั้น ใบหน้าของมันจ้องมองมาที่ผม ดูดุดัน แววตานั้นมุ่งร้ายอย่างเห็นได้ชัด
ผมไม่เจอไอ้แม็กซ์อีกเลยตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น (ที่มันโดนผมถีบกระเด็น) มันก็เหมือนหายหน้าหายตาไป แต่วันนี้มันกลับโผล่หน้ามา มันไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว
"มึงมีอะไร" ผมเอ่ยถามคำแรกหลังจากเริ่มตั้งสติได้
"กูไม่มีอะไร กูแค่อยากเห็นหน้าคนที่พี่ซันรักนักรักหนา ว่าตอนนี้มันกำลังสำลักความสุขหรือหมกมุ่นอยู่กับความทุกข์"
" พี่ซันเขาดูแลกูดีจะตาย เดินตามกูอย่างกับเงาตามตัว ทำไมกูจะต้องมีความทุกข์ด้วย" ผมโกหกมันไป เพราะผมไม่ได้คุยกับไอ้พี่ซันนานแล้ว
"กูจะบอกอะไรมึงให้ พี่ซันเขาก็เคยพูดว่าชอบกู รักกู แต่เขาน่ะไม่เคยพอหรอก เดี๋ยวมึงก็ถูกเขี่ยทิ้ง ไก่อ่อนอย่างมึงน่ะ เขาจะเลี้ยงไว้ดูเล่นอีกกี่วันเชียว" มันพูดจาเยาะเย้ย ผมได้แต่นิ่ง
ผมสิ้นคำจะโต้ตอบกับไอ้แม็กซ์ พี่ซันเป็นคนมีเสน่ห์ล้นเหลือ จนใครๆก็อยากครอบครอง แต่สำหรับผม ผมไม่คิดแม้อยากจะให้เขาแตะเนื้อต้องตัวสักนิด
"กูไม่รู้หรอกนะว่าเพื่อนกูจะถูกเขี่ยทิ้งไหม แต่ที่แน่ๆ หมาหวงก้างบางตัว ก็ไม่ได้แดกว่ะ" เสียงไอ้เจตน์ดังมาจากด้านหลัง ทั้งผมและไอ้แม็กซ์หันไปมองไอ้เจตน์พร้อมกัน ในมือไอ้เจตน์ถือแก้วใส่น้ำอัดลมมาสองใบ มันเดินตรงมาที่ผมกับไอ้แม็กซ์
"ไง...มึงนี่เก่งแต่เรื่องทำร้ายคนอื่นด้วยเสียงเห่านะ แต่ไม่เห็นทำเหี้ยอะไรเก่งไปกว่านี้ กูน่ะสมเพชมึงจริงๆ หน้าตาก็ดี แต่คอยระรานเขาไปทั่ว ถ้ามึงแน่จริง มึงก็ดึงไอ้พี่ซันกลับไปให้ได้สิ อย่าให้มันมายุ่งกับเพื่อนกูอีก" ไอ้เจตน์ด่าให้อีก ไอ้แม็กซ์ยืนนิ่ง มันขบกรามด้วยความโกรธ
"โมโหเป็นด้วยเหรอวะ เมื่อกี้ยังเห่าใส่เพื่อนกูแหม่บๆ ตอนนี้นิ่งเหมือนหมาโดนยาเบื่อเลยว่ะ ฮ่าๆๆ "ไอ้เจตน์ได้ที ด่าสำทับเข้าให้อีก
"หัวเราะที่เพื่อนมึงทำตัวเป็นกระหรี่หรือไง กูรู้นะว่าเพื่อนมึงน่ะโดนพี่ซันล่อแล้ว กี่รอบแล้ววะไอ้เฟย์ ฮ่าๆๆๆ" คราวนี้ไอ้แม็กซ์เป็นฝ่ายระเบิดเสียงหัวเราะบ้าง
ผมรู้สึกอาย รู้สึกได้ว่าใบหน้าชาไปหมด ผมหาคำมาเถียงมันไม่ได้เลย แต่ยังดีที่ตอนนี้ผมมีไอ้เจตน์อยู่ข้างๆ
"กระหรี่อ่ะได้ตังค๋ว่ะ เพราะพี่ซันน่ะประเคนทุกอย่างถวายหัวให้เพื่อนกูมหาศาล พาไปกินข้าว ดูหนัง เอาใจสารพัด ไม่ได้ถูกฟันฟรี แล้วก็โยนทิ้งเป็นรองเท้าเก่าๆ เหมือนใครบางคนว่ะ" ผมแทบจะหัวเราะออกมาดังๆเมื่อเห็นสีหน้าไอ้แม็กซ์ มันหน้าแดง หูแดงเพราะโกรธไอ้เจตน์ และแน่นอนที่ไอ้เจตน์พูดนั้นคือความจริง
ทุกคนรู้เรื่องไอ้แม็กซ์มันอยากครอบครองพี่ซันจนถึงขั้นต้องเอาเรื่อง..ความสัมพันธ์ของมันกับพี่ซันมาประจานให้ตัวเองอับอาย แต่กระนั้นมันก็ยังโดนพี่ซันทิ้งจนได้ (คนห่าอะไรวะ โง่ชิบหาย)
"พวกมึง...กล้าลองดีกับกูเหรอ" มันถลันร่างเข้ามาพร้อมหมัดล้วนๆ แต่ช้าไปว่ะ ผมถีบสวนออกไป "อั่ก...." เสียงมันร้อง และแรงถีบก็ส่งผลให้มันถอยหลังไปทางไอ้เจตน์
"ซ่า..... "เสียงน้ำสองแก้วในมือไอ้เจตน์ราดลงทั่วตัวไอ้แม็กซ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า
"โอ๊ะ..โอ...บังเอิญจังที่กูทำน้ำหกใส่มึง อดแดกเลย" ไอ้เจตน์ทำท่าร้องเหมือนคนตกใจ ทั้งที่มันไม่ได้มีอาการตกใจอะไรเลยด้วยซ้ำ
ไอ้แม็กซ์ถลันจะเข้ามาอีก แต่....
"หยุดนะ ทำอะไรกันน่ะ..." เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น....ไม่ใช่...ไม่ใช่พี่ซัน...แต่เป็นพี่เอ
พี่เอเดินเข้ามาหาเราทั้งสามคน เขาเดินเข้ามายืนข้างๆผม
"อ้อ มึงมีพวกปีสามให้ท้ายนี่เอง มึงถึงกล้ากับกู" ไอ้แม็กซ์ตวาด
"น้องแม็กซ์พี่ว่า น้องแม็กซ์เข้าใจผิดแล้ว พี่ยืนอยู่ข้างความถูกต้อง และทั้งหมดก็อยู่ในสายตาพี่ตั้งแต่น้องแม็กซ์เริ่มก่อเรื่องแล้ว" พี่เอตอบเรียบๆ
ไอ้แม็กซ์หันมามองหน้าพี่เอ "พี่ต้องเข้างมันอยู่แล้ว พี่เองก็คงแอบชอบมันล่ะสิ โธ่เอ้ยยย ทำตัวดีเด่ ที่แท้มึงมันก็ร่านผู้ชาย ไง ตกลงคนไหนตัวจริง รึมึงแบให้ทุกคนที่เข้ามาหามึง " ไอ้แม็กซ์ได้ทีด่าผมฉอดๆ
"ไอ้เหี้ยแม็กซ์" ไอ้เจตน์ตวาด พร้อมเดินปรี่เข้าหาไอ้แม็กซ์ แต่พี่เอ ยกมือห้ามไอ้เจตน์ไว้
"อย่าเลยครับน้องเจตน์ ถ้าน้องแม็กซ์ยังทำตัวไม่เหมาะสม พี่จะรายงานทางมหาวิทยาลัยเอง"
"เอาเลย พี่คิดว่าตำแหน่งประธานนักศึกษาจะมีอำนาจมากมายงั้นเหรอ บอกไว้เลยว่าที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะไอ้เฟย์นั่นแหละ ที่มันแย่งพี่ซันจากผมไป"
พี่เอ ดูตกใจเล็กน้อยที่ได้รู้เรื่องนี้ ไอ้เจตน์เดินเข้ามายืนใกล้ผม มันจับมือผมบีบเบาๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจผม
"พวกมึงคอยดูเหอะ กูจะไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่ มึงทำกูเจ็บแสบมากนะไอ้เฟย์ มึงระวังตัวไว้ และกับเพื่อนปากดีของมึงกูจะแถมของฝากไปให้ด้วย"ไอ้แม็กซ์พูดจาอาฆาต ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ผมรู้สึกโล่งใจที่เหตุการณ์นี้ผ่านไปได้ด้วยดี แต่ก็รู้สึกแย่ที่พี่เอรู้เรื่องระหว่างผมกับพี่ซันเข้าจนได้
"น้องเฟย์ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่ไม่เชื่อว่าน้องเฟย์จะเป็นคนแบบนั้น น้องเฟย์คงจะมีเหตุผลอะไรสักอย่างสินะครับ" พี่เอพูดปลอบใจผม
"ขอบคุณที่เข้าใจผมครับ แต่พี่เออย่ามายุ่งกับผมอีกเลยดีกว่า ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจพี่เอนะครับ แต่ผมกลัวพี่เอจะลำบากตามผมไปด้วย เอาเป็นว่าเราแยกกันตรงนี้นะครับ ขอบคุณที่เข้ามาช่วยเหลือผม ไม่อย่างงั้นผมก็ไม่รู้ว่าเรื่องมันจะลงเอยแบบไหน"
"น้องเฟย์ครับ พี่อยากจะบอกว่าระวังน้องแม็กซ์ด้วยนะครับ เขาค่อนข้างจะเป็นคนมีอิทธิพลแถวนี้เหมือนกัน"
"ขอบคุณครับพี่ ผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ"
พูดจบผมก็เดินจากพี่เอมา ผมไม่กล้าสู้หน้าเขา ผมอาย อายเกินกว่าจะมองหน้าและกลัว...กลัวเขาจะถามอะไรที่ผมตอบไม่ได้
ไอ้เจตน์ก็เดินมาเคียงคู่กับผมด้วย
วันนี้เราทั้งสองคนเลิกเรียนเร็ว เลยชวนกันเดินเล่นในห้างสรรพสินค้า
"ไอ้เฟย์กูอยากกินไอติมว่ะ ไม่ได้กินนานแล้ว" ไอ้เจตน์เอ่ยขึ้น ขณะที่เราเดินผ่าร้านไอติม มันส่งสายตาอ้อนวอนมาทางผมเป็นเชิงขอร้อง
"แหม มึงไม่ต้องทำสายตาแบบนั้นก็ได้ กูเองก็อยากกินอะไรเย็นๆให้ชื่นใจหน่อย ...ให้ไปซื้อน้ำ เสือกเอาน้ำไปราดหัวหมา" ผมว่าพลางหัวเราะคิกคัก
"ทำไงได้วะ ก็ไอ้หมาตัวนั้นมันเสือกจะมากัดเพื่อนร้ากกกกก กูนี่หว่า"ไอ้เจตน์ลากเสียงยาว หน้าตายิ้มแป้น
ผมขันท่าทางทะเล้นของมัน ดูท่ามันจะลืมเรื่องเลวร้ายระหว่างมันกับพี่เทนลงไปได้เยอะเชียว
เราสองคนสั่งไอติมถ้วยใหญ่ และเริ่มสวาปามกันอย่างเมามันส์
เราเดินเล่นภายในห้างกันอีกสักพัก แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า ตะวันกำลังจะตกดินแล้ว จึงเร่งฝีเท้าออกจากห้างเพื่อเดินทางกลับบ้าน
"เฟย์ มึงว่าเราสองคนจะหลบพี่ซันไปได้นานเท่าไรวะ นี่เราก็หลบเขามาได้สี่-ห้าวันแล้วนะ แต่คงหลบต่อไปไม่ได้หรอก" ไอ้เจตน์ถามขณะที่เดินไปด้วยกัน
ผมสีหน้าสลดลง "กูก็ไม่รู้ว่ะ ทุกวันนี้กูกลัวเขาจะพังบ้านเข้ามาหากูจะแย่แล้ว ยิ่งซวยกว่านั้นนะ พ่อกับแม่กูน่ะสิ เพิ่งโทรมาบอกเมื่อเช้าว่าอาจจะถูกดึงตัวให้อยู่ดูงานที่เบลเยี่ยมต่ออีกเกือบเดือน"
"เฮ้ย งั้นทุกวันนี้มึงก็อยู่บ้านคนเดียวสิวะ" ไอ้เจตน์อุทานขึ้น
ผมพยักหน้า "เออ"
"เฟย์ ถึงเราจะโตแล้ว แต่กูว่าการอยู่ตัวคนเดียวมันไม่ปลอดภัยนะเว้ย เอางี้นะ ระหว่างที่พ่อกับแม่มึงไม่อยู่กูจะไปอยู่เป็นเพื่อนมึง" ไอ้เจตน์เสนอความคิด
"อ้าว แล้วป๊าล่ะ มึงจะทิ้งป๊าหรือ"ผมย้อนถาม
"ไอ้เฟย์ มึงลืมรึไง พี่จอม กับพี่จอยก็อยู่ คนบ้านกูเยอะแยะ ขาดกูไปคนหนึ่งร้านป๊าคงไม่เจ๊งหรอกว่ะ" ไอ้เจตน์พูดติดตลก "ไป แวะบ้านกูก่อน กูไปเอาเสื้อผ้ากับของใช้ บอกคนที่บ้านแล้วเราก็ไปลุยบ้านมึงกัน"
"มึงทำอย่างกับจะไปรบเลยนะ ลุยห่าไรของมึง รีบไปกันเหอะ กูไม่อยากกลับบ้านมืด"
"งั้นพวกกูไปส่งไหมล่ะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังเราสองคน
"พี่ซัน" ผมอุทาน
"พี่เทน" ไอ้เจตน์อุทานต่อ
"พี่โก้ก็มาครับ " พี่โก้เสริม
ทั้งสามคนยืนจังก้า พี่ซันดูแววตาดุดัน ยืนทำหน้าเข้มจ้องผมตาเขม็ง
"ไปเหอะ ไอ้เจตน์ ผมกระชากแขนไอ้เจตน์เตรียมวิ่งเต็มที่ แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว พี่โก้ก้าวมาขวางหน้าผมไว้ ตอนนี้ผมกับไอ้เจตน์ยืนอยู่ในวงล้อมสามเหลี่ยมของสามหนุ่มสามมุมวายร้าย
"มานี่เฟย์ เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ ไอ้เทนมึงพาเมียมึงไปทางโน้นก่อนไป ไอ้โก้มึงกลับไปก่อนก็ได้นะ กูมีเรื่องจะคุยกับเมียกู" พี่ซันสั่ง แค่นั้นเองไอ้เจตน์ก็ถุกพี่เทนลากห่างผมออกไป
"มีอะไรจะคุยก็ว่ามาสิ"ผมบอก แต่ไม่ยอมมองหน้าพี่ซัน
"เฟย์ มึงยังไม่หายโกรธกูอีกเหรอวะ" เสียงออดอ้อนดังออกมา แววตาดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยน
"ไม่ได้โกรธ" ผมตอบทั้งๆที่ไม่ยอมมองหน้าเขา (แต่จริงๆโคตรเกลียด)
"มึงรู้ไหมว่า เวลาที่กูไม่ได้เจอมึง ไม่ได้ใกล้ชิดมึง กู...กู...รู้สึกกระวนกระวายนะ กูมัวแต่คิดว่ามึงจะเป็นอะไรไหม มึงอยู่กับใคร กู...." เขาพูด
"อืม"...แค่นั้นเอง ที่ผมตอบเขา เขายืนนิ่งมองผม แล้วคำหนึ่งก็หลุดออกมา
"อย่าลืมสิว่ามึงเป็นเมียกู กูสั่งเลยนะว่า ต่อไปนี้มึงห้ามไปสนใจผู้ชายคนอื่น ห้ามไปสุงสิง ห้ามไปวอแวกับใครอื่น"
"ไม่ใช่ทาสนะ และทำไมต้องต้องเชื่อพี่ด้ว..." พูดไม่ทันจบ ปากพี่เขาก็ประกบเข้ากับปากของผม เขาจูบดูดดื่ม ก่อนจะถอนปากออก
"พูดมากดีนัก นี่คือการลงโทษ ถ้ามึงไม่เชื่อฟังกู ครั้งหน้ากูจะจูบมึงโชว์กลางมหาวิทยาลัย"
ผมนิ่งเงียบ ไม่ตอบ ทำไมเขาชอบทำแบบนี้ ชอบบังคับ เอาแต่ใจ ไม่คำนึงถึงจิตใจคนอื่นบ้าง
"แน่ะ ไม่ตอบอีก สงสัยกูต้องลงโทษอีกครั้งละมังเนี่ย" พูดจบเขาก็ทำท่าจะจูบผมอีก
"เข้าใจแล้ว...จะไม่ทำแบบที่พี่ไม่อยากให้ทำ" ผมรีบบอกก่อนที่ปากสวยบางนั้นจะประกบลงมาเพียงนิดเดียว
"มึงน่าจะตอบช้ากว่านี้นะ เสียดายว่ะ.."เขาพูดจาล้อผม
"ไป เดี๋ยวกูไปส่ง"เขาพูดจบก็เอื้อมมาดึงข้อมือผมให้ตามไป
"เดี๋ยวก่อนพี่ซัน ผมนัดไอ้เจตน์ไว้ไปค้างที่บ้าน" ผมค้าน
"เดี๋ยวกูโทรบอกให้ไอ้เทนให้พาไอ้เจตน์ไปส่งที่บ้านมึง"
"แต่...." ผมพูดไดเท่านั้นก็ต้องหยุด เพราะพี่ซันหันมามองผมตาดุ ทำให้ผมต้องปิดปากเงียบ และปล่อยให้เขาจับมือเดินไปขึ้นรถ
---------------------------------------
"มึงเป็นอะไรวะ ลากกูมาทำไม ปล่อยกูนะ กูจะกลับไปหาเพื่อนกู" ไอ้เจตน์โวยวายจนคนเริ่มหันมามอง หลังจากที่พี่เทนฉุดกระชากลากถูมันห่างผมออกมา
"เสียงเบาๆสิเจตน์ ไม่อายเขาหรือไง"พี่เทนปราม
แต่นั่นยิ่งกลายเป็นเปิดช่องทางให้ไอ้เจตน์คิดแผนร้ายเอาตัวรอดขึ้นมาได้ มันเริ่มร้องเสียงน่าสงสาร
"พี่ครับ พี่อย่าขูดรีดผมเลยครับ ผมไม่มีเงินให้พี่แล้วนะครับ ผมขอร้องครับ เงินที่มีพี่ก็เอาไปซื้อเหล้า กินจนเมาหัวราน้ำหมดแล้ว บ้านพี่เป็นร้านทองใหญ่ พี่ก็ขโมยทองบ้านตัวเองไปเที่ยวผู้หญิง ทำไมพี่ทำตัวเละเทะแบบนี้ครับ" ไอ้เจตน์แกล้งร้องไห้โฮ แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา (คาดว่าดารานำแสดงชายยอดเยี่ยมปีหน้าต้องมีชื่อมันเข้าชิงแน่ๆ)
พี่เทนหน้าเหวอ ทำตัวไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าไอ้เจตน์จะมามุขนี้ คนเริ่มมามุงกันเยอะ และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ
"นั่นลูกเจ้าสัวร้านทองใหญ่ที่สุดในจังหวัดนี่นา" หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นแล้วหันมาพยักพเยิดทางไอ้เทน ถูกต้องแล้วครับ บ้านพี่เทนทำกิจการร้านทองใหญ่ที่สุดในจังหวัดจริงๆนั่นแหละ
แต่แล้วไอ้เทนก็นึกหาทางแก้ขึ้นมาได้
"ก็น้องเจตน์ไม่ยอมให้พี่เข้าบ้านนี่ครับ ขับไล่ไสส่งพี่ คิดว่าพี่ไปมีเมียน้อย ทั้งๆที่พี่รักน้องเจตน์คนเดียว พี่คิดถึงน้องเจตน์นะครับ ที่ผ่านมาพี่ผิดไปแล้ว น้องเจตน์ให้อภัยพี่เถอะครับ ทุกคนครับ แฟนผมคนนี้เขาขี้งอนครับ ตอนนี้เขาโกรธผมน่ะครับ เพราะผมหล่อ มีคนมาชอบเยอะ แต่ผมรักเขาคนเดียวครับ ไม่เค๊ยย ไม่เคยนอกลู่นอกทางเลยครับ"
คราวนี้หลายคนเริ่มหันไปมองไอ้เจตน์
"โถ หนู อย่าไปโกรธแฟนเลย เขาสำนึกผิดแล้วก็ให้อภัยกันเถอะนะ" หนึ่งในไทยมุงพูดขึ้น
ไอ้เจตน์จ้องหน้าพี่เทนที่ตอนนี้ยืนยิ้มกริ่มเพราะมีแต้มต่อที่เหนือกว่า มันรู้สึกอับอายมากทำท่าหันหลังจะเดินหนี แต่ถูกพี่เทนรั้งตัวไว้
"ไปนะ กลับบ้านของเรานะจ๊ะ" เสียงออดอ้อน นั่นยิ่งทำให้ไอ้เจตน์อายเป็นทวีคูณ
"ไม่เอาละโว้ย บ้าไปคนเดียวเหอะ" ไอ้เจตน์ว่าให้แล้วสะบัดตัวออกจากพี่เทน แล้วเดินฝ่าไทยมุงออกไป โดยมีพี่เทนจ้ำอ้าวตามอย่างรวดเร็ว พร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะ
ในที่สุดเขาก็ตามไอ้เจตน์ทัน
"ตามมาทำห่าไรวะ" ไอ้เจตน์ดุให้
"อ้าวก็เมียเดินหนีทำไมล่ะ" พี่เทนย้อนถาม
"ใครเป็นเมียวะ พูดดีๆนะพี่" ไอ้เจตน์หันมาตีหน้ายักษ์
"จำไม่ได้จริงอ่ะ งั้นมา เดี๋ยวพี่ทบทวนให้ สักดอกเดียวคงฟื้นความทรงจำได้แน่" พี่เทนทำท่าจะปล้ำไอ้เจตน์ แต่ครั้งนี้มันไม่ง่าย ไอ้เจตน์ถองเข้าให้ใต้ลิ้นปี่ จนพี่เทนจุก
"ไง พี่ เอาอีกดอกไหมละ " ไอ้เจตน์ถามลอยหน้า
พี่เทนยกมือห้าม "พอๆ ถ้าน้องเจตน์จัดมาอีกดอกพี่คงตาย ไอ้ซันมันสั่งให้พาน้องเจตน์ไปเก็บของใช้ที่บ้านแล้วไปส่งน้องเจตน์ที่บ้านน้องเฟย์ด้วย"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น