ตอนที่สิบเอ็ด

พี่ซันขับรถมาส่งผมที่บ้านโดยที่ระหว่างทางเขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเลย จนกระทั่งรถจอดที่หน้าบ้านของผม

"พี่ซันครับ เข้าบ้านก่อนไหมครับ อยากกินอะไรก่อนกลับไหม ของที่ซื้อมาวันนั้นยังทำไม่หมดเลย" ผมเอ่ยถามยิ้มๆ เพื่อลองเชิงว่า เขาอารมณ์ปกติหรือยัง

"พี่กินไม่ลงน่ะเฟย์" เขาตอบเสียงราบเรียบ "พี่เป็นห่วงเฟย์ พี่รู้นิสัยโตมร มันไม่หยุดแค่นี้แน่ วันนี้โชคดีที่เอราวัตรไปเจอเฟย์เข้า เฟย์ถึงรอดมาได้ แต่ถ้าไม่มีใครเจอ วันนี้เฟย์จะเป็นยังไง"

"ผมไม่เป็นไรหรอกครับพี่ ยังไงถ้าอยู่ในมหาวิทยาลัยพี่โตมรเขาคงทำอะไรไม่สะดวกหรอกครับ" ผมบอกแล้วจับมือพี่ซัน "ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมดูแลตัวเองได้"

พี่ซันหันมามองหน้าผม แววตาห่วงใยนั้นถ่ายทอดความรู้สึกเข้ามาอย่างเต็มเปี่ยม
"อย่าประมาทนะเฟย์ เราต้องระวังตัวหน่อย โตมรมันเป็นคนฉลาด ถ้าเราพลาดจะเสียทีมันง่ายๆ"

"เสียทียังไงล่ะ ก็ทั้งตัวทั้งใจผมก็เป็นของพี่ไปหมดแล้วนี่" ผมพูดเขินๆ ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองหน้าตาร้อนผ่าวเพราะความอาย

แต่นั่น ทำให้พี่ซันยิ้มออกมาได้ "พี่รู้ว่าเฟย์ของพี่เป็นคนดี น่ารัก เพราะแบบนี้ไงพี่ถึงรัก อยากอยู่กับเฟย์นะ แต่วันนี้ต้นเดือน ธรรมดาแล้วลูกค้าจะเยอะ พี่ต้องรีบกลับไปช่วยไอ้โก้กับไอ้เทนก่อนนะ ยังไงเฟย์ก็อยู่บ้านแล้วดูแลตัวเองดีๆนะ"

ผมยิ้มแล้วเปิดประตูรถก้าวลงมา

พี่ซันออกรถไปแล้ว ผมเดินเข้าไปภายในบ้าน พี่เทนบอกว่าจะมาส่งไอ้เจตน์ที่บ้าน แต่จนป่านนี้ไอ้เจตน์ก็ยังไม่ถึงบ้าน บางทีพี่เทนอาจจะพาไอ้เจตน์ไปแวะหาอะไรกินกันก่อนแวะกลับเข้าบ้านก็ได้

นั่งคิดอะไรเพลินๆ เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น "กริ๊งงงงงงงงง"

ผมเปิดประตูและเดินออกไป ส่งสายตามองออกไปนอกรั้ว แต่ไม่พบเจอร่างใคร อาจจะเป็นเด็กที่ไหนมากดออดเล่น เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครผมจึงเดินกลับเข้าบ้าน

ผมกลับขึ้นไปบนห้อง รู้สึกเพลียจึงเผลอหลับไป มาตื่นอีกครั้งเมื่อเสียงไอ้เจตน์ดังขึ้นมา

"เฟย์ กินข้าวยังวะ กูซื้อของอร่อยมาฝากมึงว่ะ"

ผมดีดตัวลุกจากที่นอนแล้วรีบเดินลงไป

ไอ้เพื่อนวายร้ายยืนยิ้มแฉ่ง ผมมองมันแล้วยิ้มตอบ

"รู้ใจกูจริงนะมึง กูยังไม่ได้กินอะไรเลย" ผมบอกแล้วหยิบน่องไก่ทอดขึ้นมา แล้วเคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย

"พอดีว่าพี่เทนพากูไปร้านกาแฟที่เขาหุ้นกันน่ะ กูไปนั่งแป๊บนึงพี่ซันก็แวะไป ดูหน้าตาเขาไม่สบายเลยว่ะ เกิดอะไรขึ้นวะ หรือพวกมึงทะเลาะกันอีกแล้ว"

ผมมองหน้าไอ้เจตน์ "กูไม่ได้ทะเลาะกันหรอก แต่...." ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมให้ไอ้เจตน์ฟัง ตั้งแต่วันที่เจอกับพี่โตมรครั้งแรก จนมาถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้

ไอ้เจตน์ฟังแล้วสีหน้าของมันเกิดความเครียดขึ้นมาทันที "กูว่านะ พี่โตมรคนนี้ท่าทางจะไม่ธรรมดาว่ะ มึงต้องระวังตัวไว้ให้ดีนะเฟย์"

"กูว่าเขาคงไม่มายุ่มย่ามกับกูอีกแล้วล่ะ อย่างน้อยเขาต้องไว้หน้าญาติเขาที่อยู่ในมหาวิทยาลัยของเรามั่งแหละว่ะ" ผมบอกมัน

ไอ้เจตน์มองหน้าผม "คนเลวน่ะ มันเลวไม่เลือกสถานที่หรอกนะเฟย์ มึงดูแบบไอ้แม็กซ์สิมันเลวแคร์สถานที่ซะที่ไหน"

ผมมองหน้าเพื่อน ในใจพลางวิตก กลัวกับสิ่งที่ไอ้เจตน์พูดจะเป็นจริงขึ้นมา

-----------------------------------------------------

พี่ซันมารับผมกับไอ้เจตน์ไปมหาวิทยาลัยเหมือนทุกวัน

"เฟย์วันนี้พี่อาจจะไปส่งเฟย์ไม่ได้นะ เพราะว่ามีลูกค้ากลุ่มหนึ่งมาจองร้านไว้จัดงานวันเกิดน่ะ ก็เลยต้องระดมคนที่มีไปช่วยกัน" พี่ซันหันมาบอกผมหลังจากลงจากรถ

"ให้ผมกับเจตน์ไปช่วยไหมครับ พวกเราว่างๆอยู่พอดี" ผมเสนอ แล้วหันไปมองหน้าไอ้เจตน์ มันยิ้มเห็นด้วย

"แล้วจะไหวหรือ เรียนเสร็จก็คงจะเหนื่อยกันแล้ว" พี่ซันถาม

"วันนี้ผมมีเรียนแค่สามคาบเองครับ" ผมบอก

"ผมก็เรียนแค่สามคาบเหมือนกันครับ" ไอ้เจตน์พูดขึ้น

พี่ซันยิ้ม "งั้น  เดี่ยวเลิกเรียนมาเจอกันตรงนี้นะ

พวกเราตกลงกันเสร็จก็แยกย้ายกันไปเรียน

ออดคาบสุดท้ายดังขึ้น ผมรีบเก็บข้าวของแล้วก้าวเท้าลงมายังชั้นล่างของตึก ร่างของใครสักคนหนึ่งที่คุ้นตายืนมองแล้วยิ้มมาที่ผม

"พี่โตมร...." ผมอุทานขึ้นในใจเมื่อพบว่าบุคคลที่ผมไม่คาดคิดว่าจะได้พบอีก กำลังใช้สายตาจับจ้องผมอยู่

ผมแกล้งทำเป็นไม่เห็นเขา แล้วเสเดินออกไปอีกทางหนึ่ง

"น้องเฟย์...น้องเฟย์ "เสียงดังไล่หลังมา  ผมเร่งก้าวเท้าให้เร็วขึ้น แต่แล้ว แขนกำยำนั้นก็คว้าหมับเข้ากับร่างผม ผมหันไปเผชิญหน้ากับเขา พยายามรักษาระยะห่างไว้

"เดินหนีพี่ทำไมครับ" เขาถามเสียงเข้ม

ผมก้มหน้า "ไม่ได้หนี ผมไม่ทันมองว่าพี่ยืนอยู่" ผมโกหกออกไป

พี่โตมรมองหน้าผม ผมคิดว่าเขารู้ว่าผมโกหก

"ปล่อยผมได้รึยัง ผมมีธุระ" 

"จะรีบไปไหนล่ะครับ ไหนพี่จับตัวเฟย์แรงไปรึเปล่า เจ็บรึเปล่าครับ" เขาพูดแล้วพยายามลูบคลำไปทั่วตัวผม

"ไม่เป็นไร ผมไม่ได้เจ็บอะไร" ผมบอกพร้อมพยายามปัดป้อง เพราะผมรู้ว่าเจตนาจริงๆของเขาไม่ได้ดูว่าผมเจ็บอะไรตรงไหน แต่เขาต้องการหาทางทำอะไรไม่ดีกับผมมากกว่า

เขายิ้มเจ้าเล่ แววตากรุ้มกริ่มนั้นจับจ้องผมไม่วางเว้น ผมจ้องเขาตอบ แววตาบ่งบอกถึงความไม่พอใจที่เขาทำแบบนี้

ผมผลักตัวเขาออก แล้วถอยห่างออกมาสองสามก้าว เขาก้าวตามเข้ามากะประชิดตัวผม

"อย่าเข้ามานะมึง ไม่งั้นเจ็บตัว" ผมบอกพร้อมชี้หน้า ตั้งท่าพร้อมจะรบเต็มที่อยู่แล้ว

"ดุจริงนะ พี่แค่เป็นห่วงว่าน้องเฟย์จะเป็นอะไรไหมน่ะครับ" เขายังไม่วาย หาเหตุผลมาอ้างข้างๆคูๆ

"ผมก็บอกแล้วว่าไม่เป็นอะไร พี่ไม่ต้องมายุ่งกับผมหรอก"

"โอเค พี่เชื่อแล้วว่าน้องเฟย์ไม่เป็นอะไร  เอาเป็นว่าพี่ขอโทษละกันที่ทำให้น้องเฟย์โกรธ"

"ไม่เป็นไร ขอแค่พี่อย่ามายุ่งกับผมอีกก็พอ ผมมีธุระต้องรีบไป" พูดจบผมก็หันหลังแล้วรีบจำเดินจากมา

"พยศแบบนี้สิ น่าสนุกจริง" โตมรเอ่ยออกมาเบาๆกับตัวเอง

"โห.....ไอ้เฟย์ มึงหายไปไหนมาวะ กูกับพี่ซันรอมึงตั้งนานแน่ะ" ไอ้เจตน์ตัดพ้อ หลังจากเห็นผมเดินเข้ามา

ฝ่ายพี่ซัน หันมายิ้มให้ผม

ผมไม่ได้ตอบอะไร เพราะกลัวว่าถ้าพี่ซันรู้ เรื่องจะยิ่งบานปลายไปกันใหญ่ ผมรีบชวนไอ้เจตน์ขึ้นรถแล้วเราก็มุ่งตรงไปสู่ร้านกาแฟของพี่ซันกับเพื่อนๆ

บรรยากาศในร้านตกแต่งด้วยไม้สนสะอาดตา กลิ่นหอมของไม้ละมุนอบอวลด้วยกรุ่นกลิ่นกาแฟกับเพลงฟังสบายๆ

ผมกับเจตน์ช่วยกันประดับไฟหลากสีตามมุมต่างๆของร้าน ติดป้ายคำว่า HAPPY BIRTHDAY เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของงานวันเกิด

ร้านดูสวยงามขึ้นและอบอุ่น ผมใส่ผ้ากันเปื้อนลายตารางสีน้ำตาลทับชุดนักศึกษา

"โอ้โฮ เฟย์ใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วน่ารักจัง  ไอ้ซันแฟนมึงน่ารักว่ะ" พี่โก้แซวหลังจากเห็นผม ผมได้แต่ยิ้มอายๆ

"พอๆเลยไอ้โก้ มึงอย่ามายุ่งกับแฟนกู โน่นเด็กมึงอ่ะกูเห็นปีนติดป้ายอะไยงโย่ยงหยกอยู่นั่นนานแล้ว ไปช่วยเขาหน่อยสิ" พี่ซันพูดพร้อมโบ้ยหน้าโบ้ยตาไปทางไอ้พี ที่ตอนนี้กำลังปีนป่ายจะติดป้ายไฟไว้บนที่สูง

พี่โก้รีบเดินเข้าไปหาไอ้พี เขาเรียกมันลงมาแล้วเอาป้ายไฟขึ้นไปติดให้แทน

แขกเริ่มทยอยมากันเรื่อยๆ พวกเราสนุกสนานกับการบริการแขกในงานอย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ขณะที่กำลังเสิร์ฟพันช์อยู่นั้น

"ขอสักแก้วสิครับ" เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง

ผมหันไปแล้วยื่นถาดใส่พันช์ให้เขา แล้วก็ตะลึงเมื่อคนคนนั้นคือ

"พี่โตมร" ผมอุทาน

"โลกกลมจริงๆนะครับ เราได้เจอกันอีกแล้ว" เขายิ้มแล้วหยิบแก้วพันช์ไปจากถาดใส่เครื่องดื่ม

พี่ซันเดินตรงมาที่ผม ที่ตอนนี้ยืนเผชิญหน้ากับพี่โตมรอยู่

"โต นายมาทำไมที่นี่" พี่ซันเอ่ยถาม น้ำเสียงไม่พอใจ

"ใจเย็นน่าซัน ก็นี่มันวันเกิดเพื่อนเรานี่นา พอดีเพื่อนเราเชิญน่ะ ไม่นึกว่าจะมาเจอนายกับเฟย์ที่นี่" พี่โตมรตอบ

พี่ซันยังคงจ้องพี่โตมร เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ "อย่ายุ่งกับเฟย์"

พี่โตมรมองหน้าพี่ซัน เขายิ้ม "ของแบบนี้ ใครดีใครได้ไม่ใช่เหรอวะ"

ขาดคำ หมัดพี่ซันก็ฟาดเข้าบนใบหน้าพี่โตมร

ฝ่ายที่โดนต่อยล้มคว่ำลงบนพื้น น้ำันช์จากแก้วหกกระจายเลอะเทอะตามตัวพี่โตมร แขกในงานพากันตกใจ

"ต่อยผมทำไมเนี่ย ผมแค่ขอเหล้าสักแก้ว ถ้าไม่มีก็ตอบผมดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องทำร้ายกันแบบนี้เลย" พี่โตมรโวยวาย มือข้างหนึ่งของเขากุมใบหน้าด้านที่ถูกต่อย

"ไอ้ตอแหล มึงตายแน่" พี่ซันตวาดแล้วถลาจะเข้าไปซ้ำ แต่ถูกพี่เทนกับพี่โก้รั้งเอาไว้

"ซันใจเย็นๆสิวะ" พี่โก้บอก

"ซัน ถ้ามึงใจร้อน ไม่รู้จักระงับอารมณ์แบบนี้ พากันเจ๊งหมดแน่" พี่เทนบอกอีกคน และเหตุผลนั้นก็ทำให้พี่ซันค่อยๆผ่อนคลายอารมณ์ลง

"คุณทำไมต้องทำรุนแรงแบบนี้คะ โตมรเขาเป็นแขกของฉันนะ คุณมาทำร้ายแขกของฉันได้ยังไง อีกอย่างหนึ่งโตมรเขาก็ถามคุณดีๆ ไม่เห็นจะต้องทำร้ายกันเลย " หญิงสาวเจ้าของงานเดินเข้ามาต่อว่าพี่ซัน สีหน้าของเจ้าหล่อนดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เอาเป็นว่าค่าจัดงานวันนี้เราลดให้เป็นพิเศษเลยนะครับ" พี่โก้กล่าวขอโทษเจ้าของงานอย่างนอบน้อม

"ซัน แกไปพักก่อนดีไหม ดูเหมือนแกจะเหนื่อยนะ  ส่วนบัญชีส่วนตัว เลิกงานค่อยสะสาง" พี่โก้จับไหล่พี่ซัน แต่ประโยคสุดท้ายเขาจ้องมองพี่โตมรอย่างโกรธแค้น

พี่ซันเดินตามพี่โก้ไป และหันมามองผมอย่างห่วงใย ผมพยักหน้าให้พี่ซัน เพื่อรับรองว่าผมอยู่ได้ไม่ต้องเป็นห่วงผม

"น้องเฟย์ครับ ดูสิครับพี่โดนซันต่อยจนน้ำพันช์เลอะตัวไปหมดเลย ช่วยพาพี่ไปห้องน้ำล้างเนื้อล้างตัวหน่อยสิครับ"

"ดูท่าทางพี่โตมรคงจะไม่ได้เจ็บโอเวอร์อะไรขนาดนั้นนี่ครับ น่าจะเดินไปห้องน้ำเองได้นะครับ ผมต้องให้บริการแขกคนอื่นต่อนะครับ" ผมพูดพร้อมกับจะเดินออกไปจากตรงนั้น

พี่โตมรเดินชิดเข้ามาหาผม เขาดึงผมออกมาให้ห่างจากผู้คน "หมัดไอ้ซันน่ะมันแค่เฉี่ยวพี่ น้องพูดถูก พี่ไม่ได้เจ็บอะไรมากมายหรอก แต่น้องก็เห็นแล้วนี่ว่าพี่ทำอะไรได้มากขนาดไหน พี่จะทำให้ที่นี่ล่มสลายก็ยังได้ถ้าพี่อยากทำ ตามใจพี่หน่อยสิ แล้วไอ้ซันกับเพื่อนของมันจะได้ไม่ลำบาก"

ผมมองหน้าเขา รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฎขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาจิตใจของเขาเป็นของซาตาน ผมเดาเอาว่าหัวใจของเขาคงจะเต็มไปด้วยความชั่วช้าสามานย์

"ก็ได้ ผมจะพาพี่ไปล้างตัว แต่พี่ต้องสัญญาว่าพี่จะต้องไม่ก่อเรื่องวุ่นวายในงานนี้อีก" ผมจ้องมองเขารอคำตอบ

"พี่สัญญา ว่าพี่จะไม่ทำให้งานวันนี้วุ่นวายอีก"

ผมมองเขาแล้วเริ่มออกเดินนำ "ตามผมมาสิ ผมจะพาไปห้องน้ำ"

ห้องน้ำของร้านอยู่ทางด้านหลัง ไม่ได้ไกลกับร้านมากนักแต่เสียงดนตรีที่ได้ยินในงานก็ได้ยินเพียงแค่บางเบา

ผมเดินนำพี่โตมรและหยุดที่หน้าห้องน้ำ "เชิญสิครับ ผมจะรออยู่ด้านนอก"

"เข้าไปด้วยกันสิ พี่เข้าไปคนเดียว แล้วที่เลอะด้านหลังพี่จะล้างออกยังไงล่ะ"

ผมยืนลังเล เพราะไม่ไว้ใจเขา

"มาเถอะน่า พี่ไม่ทำอะไรหรอก" เขาบอกท่าทางร้อนรน อาจจะเพราะเขารู้สึกเหนียวตัว และอยากจะรีบกลับเข้าไปในงานก็เป็นได้

ผมเกรงว่าจะเสียเวลามาก จึงตัดสินใจเดินตามเขาเข้าไปในห้องน้ำ

พี่โตมรยืนอยู่หน้ากระจก บริเวณอน่างล้างมือ เขาถอดเสื้อเชิ้ตออก แล้ววักน้ำขึ้นมาล้างบริเวณลำตัว แล้ววักน้ำบางส่วน ลูบบริเวณเสื้อที่เปียกกน้ำพันช์ ผมเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้เขารู้สึกว่า ผมหลงใหลเรือนร่างของเขาที่อยู่ตรงหน้า

"น้องเฟย์ มาช่วยพี่ล้างด้านหลังหน่อยสิ มันเหนียวๆตัว

ผมเดินเข้าไปที่อ่างล้างหน้า แล้ววักน้ำบางส่วนใส่มือ แล้วลูบไปบริเวณด้านหลังของพี่โตมร แล้วสิ่งที่ผมเป็นกังวลก็เกิดขึ้น พี่โตมรหันขวับกลับมาหาผม

โดยไม่ทันตั้งตัว พี่โตมรดันร่างผมให้ชิดผลังด้านหนึ่ง  สองมือของเขากดมือสองข้างของผมติดกำแพงเช่นเดียวกับด้านหลังของผม

"พี่โตมร ทำอะไรวะ ปล่อยผมนะ" ผมตกใจเมื่อเหตุการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัวนี้เกิดขึ้น พี่โตมรรวดเร็วและแข็งแรงมาก

"รู้ไหมเฟย์ พี่เห็นเฟย์ครั้งแรก พี่ก็แค่อยากจะแย่ง..แย่งเฟย์มาจากไอ้ซัน แต่เมื่อพบกันหลายๆครั้ง ตอนนี้พี่บอกได้เลยว่าพี่ชักจะชอบเฟย์ขึ้นมาจริงๆแล้ว" เขาพูดขณะที่ปลายจมูกของเขาจ่อมาจนเกือบจะชนกับปลายจมูกของผม

"พี่โตมร พี่อย่าทำแบบนี้ ปล่อยผมไปเถอะ ถ้าคนในร้านรู้ว่าผมหายมานานๆ เขาต้องสงสัยแล้วออกมาตามหา มันจะเป็นเรื่องใหญ่โตนะพี่"

"ไม่มีใครสนใจหรอก ตอนนี้เขามัวแต่ยุ่งกับงาน ส่วนไอ้ซันตอนนี้ก็ไม่รู้มันไปไหนแล้ว"

ผมพยายามสะบัดตัวให้หลุด แต่ไม่ไหวจริงๆ พี่โตมรยิ้มแล้วก้มหน้าเข้าซุกไซ้บริเวณใบหน้า ข้างแก้มของผม

ผมสะบัดหน้าหนี "ปล่อยสิวะ ปล่อยกู" ผมพร่ำพรรณาอยู่อย่างนั้น แต่ไม่มีผล พี่โตมรพยายามรวบร่างผมไว้ จังหวะหนึ่งผมหลุดออกมาจากวงแขนของเขา ผมสะบัดตัว แล้ววาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเขา

"เพียะ.." เสียงฝ่ามือของผมกระทบใบหน้าพี่โตมร