ตอนที่สิบสาม

กว่าเราจะได้ฤกษ์กลับบ้านกันก็เกือบสองทุ่ม ระหว่างทางเราก็เดินคุยเรื่องสัพเพเหระกันมาเรื่อยๆ บางทีก็หัวเราะขบขันเมื่อนึกถึงเรื่องตลกๆออกมาเล่าให้กันฟัง

ผม กำลังเดินไปส่งไอ้เจตน์ ทางเข้าซอยบ้านมันมีบ้านห่างกันเป็นช่วงๆ (แต่กิจการของบ้านมันก็ไม่เจ๊งแฮะ สงสัยพ่อมันจะทำอาหารอร่อยจนใครๆก็ต้องแห่กันมากิน) บรรยากาศเงียบสงัด แต่เราก็ยังเดินคุยกันไปเรื่อยโดยไม่ได้เฉลียวใจอะไรเลย

"น้องครับน้อง" เสียงเรียกดังขึ้นด้านหลังของเรา ผมกับไอ้เจตน์หันไปมอง

ผู้ชายร่างกำยำสามคนยืนอยู่กับเรา มองจากชุดที่แต่งก็คงเป็นนักศึกษาที่ไหนสักที่

"มีอะไรเหรอครับ" ไอ้เจตน์เอ่ยถามออกไป

"พอดีพวกพี่กำลังตามหาบ้านป้าสอนน่ะครับ น้องพอจะรู้จักไหม" หนึ่งในนั้นเอ่ยถามขึ้น

ผมมองหน้าไอ้เจตน์ ในขณะที่ไอ้เจตน์ก็มองหน้าผม

"ไม่รู้น่ะครับพี่ แต่ที่แน่ๆ ซอยนี้ไม่มีบ้านของคนชื่อป้าสอนนะครับ ผมว่าพี่เข้าซอยผิดแล้วล่ะครับ" ไอ้เจตน์ตอบออกไป

"ถ้ายังงั้น น้องไปเป็นเพื่อนพวกพี่ตามหาบ้านป้าสอนหน่อยได้ไหม" พวกนั้นเอ่ยถามขึ้น

"คง จะไม่สะดวกน่ะครับพี่ เพราะนี่มันก็มืดค่ำแล้ว ผมกับเพื่อนต้องรีบกลับบ้านน่ะครับ เพราะเราไม่ได้บอกที่บ้านไว้ว่าจะกลับดึก" ผมบอกออกไป และสบตากับไอ้เจตน์

"งั้นก็ดีสิ ที่ไม่ได้บอกที่บ้านว่าจะกลับเวลาไหน พวกพี่จะได้สนุกกับน้องๆนานๆหน่อย" หนึ่งในสามคนนั้นแสยะยิ้ม

"วิ่งเร็วไอ้เฟย์" พูดจบไอ้เจตน์ก็กระชากแขนผมให้วิ่งตามมันไป

"จะหนีไปไหนวะ" ไอ้สามคนนั้นพากันกรูวิ่งตามผมกับไอ้เจตน์

และในไม่ช้ามันก็ตามทันพวกเรา มันกระชากร่างผมได้ก่อน "ไอ้เจตน์" ผมตะโกนออกไป

นั่นทำให้ไอ้เจตน์ชะงัก จังหวะนั้นไอ้เวรสองคนนั่นก็เข้ามาล็อกตัวไอ้เจตน์ไว้

ตอน นี้ผมอยู่ในเงื้อมมือไอ้เลวคนหนึ่ง มันตะโกนบอกเพื่อน "ไอ้รุจ ไอ้คม มึงจับตัวไอ้ตาโตนั่นไว้ก่อน เดี๋ยวกูจัดการไอ้หน้าหวานนี่เอง"

แต่ เสียงของเพื่อนมันก็ขัดขึ้น "ไอ้ปิง มึงอย่าเพิ่งสิวะ คนที่สั่งเขาบอกว่าจะมาดูความย่อยยับของไอ้สองคนนี้ด้วยนะ มึงต้องรอก่อนสิวะ"

"แม่งเอ้ยยย ให้รอทำห่าไรวะ กูอยากจะให้มันจบเร็วๆ เดี่ยวพ่อมึงก็มาลากคอเข้าตะรางหรอก"ไอ้ปิงหงุดหงิด

"พวกมึงเป็นใคร มึงจะทำอะไรพวกกู" ไอ้เจตน์ถาม ตอนนี้หน้าตามันมอมแมมมาก

"พวกพี่น่ะหรือ พวกพี่ก็เป็นคนที่จะพาน้องขึ้นสวรรค์ไงครับ น้องเฟย์ ปัญจมิตร กับน้องพอเจตน์" ไอ้รุจตอบ

"กูรอไม่ไหวแล้วว่ะ น้องเฟย์เนี่ย