ไอ้เจตน์วิ่งรี่เข้ามาในตึกกระจก แล้ววิ่งตรงไปยังห้องวิทยาศาสตร์ ตึกนี้คนกลับไปกันหมดแล้ว จึงเงียบสงัด วังเวงจนน่าขนลุก แต่จิตใจของไอ้เจตน์มุ่งอยู่แต่สมุดเลคเชอร์ที่มันลืมไว้เท่านั้น
มันเดินตรงมายังโต๊ะที่มันนั่งเรียนเมื่อคาบสุดท้ายก่อนออกไปเจอไอ้เฟย์ สมุดเล่มสีม่วงยังคงวางอยู่บนโต๊ะ มันเดินไปหยิบแล้วก็หันหลังกลับเพื่อจะเดินออกนอกประตู
แต่แล้ว ร่างของพี่เทนก็ปรากฎขึ้น เขายืนขวางหน้าไอ้เจตน์ไว้ เขามองหน้ามันแล้วยิ้มๆ
ไอ้เจตน์ไม่ใช่คนขี้เหร่ มันจมูกโด่ง ผิวขาว เหมือนพ่อ แต่ตาโตเหมือนแม่ ผมดำขลับของมันเป็นรากไทรยาว รับกับใบหน้า
"อ้อ เพื่อนพี่ซันเจ้าเสน่ห์นั่นเอง มีอะไรหรือครับพี่" ไอ้เจตน์ถาม
"พอดีว่าเพื่อนพี่ ให้พี่มาช่วยทำธุระกับน้อง"พี่เทนบอก
ไอ้เจตน์มองหน้าพี่เทน งงๆ (มันงงเสมอตลอดเรื่อง)
"ธุระอะไรครับ ผมว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลยนะครับ" มันก็ยังคงถามด้วยความฉงนต่อไป
"ก็กำลังจะเกี่ยวนี่แหละครับน้องเจตน์" พี่เทนตอบยียวน
"เรื่องไอ้เฟย์รึเปล่าครับ เกิดอะไรขึ้นกับมันครับ" ไอ้เจตน์ถามด้วยความเป็นห่วง
"น้องเฟย์คงกำลังขึ้นสวรรค์กับพี่ซันอยู่น่ะครับ พี่ซันเลยให้พี่พาน้องขึ้นสวรรค์ตามไป" พี่เทนตอบกวนๆ แววตาฉายแววร้ายเจ้าเล่ห์
แม้ไอ้เจตน์มันจะ งง มาเกือบทั้งเรื่อง แต่มันไม่ได้โง่ สัญชาตญาณบอกมันว่าเริ่มมีอะไรไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว
"พี่ครับ ผมว่าเราไปคุยธุระกันข้างนอกดีกว่านะครับ" ไอ้เจตน์พยายามเลี่ยง
"อย่าดีกว่าครับ ข้างนอกคนเยอะ ธุระของเรา มันเป็นธุระใต้ร่มผ้า เดี๋ยวจะอายเขานะ" พี่เทนพูดจบก็เดินตรงเข้าไปหาไอ้เจตน์
พูดถึงตรงนี้ไอ้เจตน์เริ่มแน่ใจแล้วว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับมัน แต่มันก็ยังคงทำเป็นใจดีสู้เสือ
"พี่เป็นบ้าป่ะครับ ถ้าพี่เข้ามาผมต่อยๆจริง" มันยกหมัดขึ้นเตรีมป้องกันตัว
พี่เทนหัวเราะกับท่าทีนั้นมันดูเก้ๆกังๆ ขัดลูกตาเสียจริงๆ
"เอาสิครับ พี่คิดหมัดละดอก" ยียวนเช่นเคย
ไอ้เจตน์ทำหน้างง (มัน งง จนถึงตอนที่จะถูกข่มขืนเนี่ยนะ) "ดอกเหี้ยไรพี่"
พี่เทนเดินย่างสามขุมเข้าไปหา ในขณะที่ไอ้เจตน์ถอยหลังหนีไปเรื่อยๆ
"อยากรู้เหรอครับ งั้นพี่ว่าอย่าเสียเวลา พี่อยากพาน้องไปสวรรค์แล้วล่ะครับ" พี่เทนพูดจบก็พุ่งร่างเข้าใส่ไอ้เจตน์
ไอ้เจตน์หลบไปได้หวุดหวิด ก่อนจะขว้างเลคเชอร์ใส่พี่เทน แต่พี่เทนก็หลบได้เช่นกัน
"จะหนีไปไหนครับน้องเจตน์ หรือจะร้องให้คนช่วย ตึกนี้ไม่มีใครอยู่ แถมเป็นกระจกอีก น้องเจตน์คิดว่าจะหนีพี่พ้นหรือครับ" เขาเดินหน้าเข้าหาไอ้เจตน์
ตอนนี้พี่เทนยังยืนเยื้องกับประตูทางเข้า ออก ของห้องอยู่ ไอ้เจตน์เริ่มรู้สึกกลัว มันพยายามหาทางออกไปจากห้องให้ได้ ไอ้เจตน์ล้วงลงไปในกระเป๋าสะพาย ปากกา ดินสอ ไม้บรรทัดถูกเขวี้ยงกระจัดกระจายใส่พี่เทนแบบไม่ยั้ง และสุดท้าย ไอ้เจตน์ไม่เหลืออะไร มันถอดนาฬิกาที่ข้อมือเขวี้ยงใส่พี่เทน
"ผัวะ" โดนหัวเต็มๆ พี่เทนเอามือปาดไปบริเวณที่โดนเขวี้ยง เลือดสดๆติดมือเขาขึ้นมา หน้าเขาแดงก่ำด้วยความเจ็บผสมความโกรธ "เล่นแรงเหรอวะ เอาจริงแล้วนะมึง"พี่เทนคำราม
ไอ้เจตน์ฉวยโอกาสที่พี่เทนเจ็บวิ่งปราดไปที่ประตู แต่ช้ากว่าพี่เทน (ก็พี่เทนแกเป็นนักกีฬาบาสกลุ่มเดียวกับพี่ซันนี่นา) พี่เทนรวบร่างไอ้เจตน์ไว้ ไอ้เจตน์ดิ้นอย่างแรง จนล้มลงไปคลุกพื้นด้วยกัน
"พี่ ปล่อยผมนะ พี่จะทำอะไรเนี่ย" ไอ้เจตน์ถามขณะดิ้นอยู่บนพื้นในอ้อมแขนของพี่เทน แต่มือพี่เทนแกเหนี่ยวรั้งร่างไอ้เจตน์ไว้แน่น เขากอดมันไว้ชิดตัวส่วนบั้นท้ายของไอ้เจตน์ตอนนี้มันเบียบติดกับเป้ากางเกงของพี่เทน จากการดิ้นไปมา ทำให้พี่เทนตื่นตัวขึ้นเขายิ่งกอดมันให้แนบชิดตัวมากขึ้น
"เฮ้ย ปล่อยนะพี่ ปล่อย"ไอ้เจตน์รู้แต่มันต้องดิ้น จนเสื้อเชิ้ตสีขาวนั้น เริ่มหลุดลุ่ยออกมานอกขอบกางเกง ไอ้เจตน์ดิ้นแรงๆ จนในที่สุดก็หลุดออกมาได้ มันวิ่งไปอีกทางหนึ่ง โดยที่พี่เทนลุกตามไปอย่างรวดเร็ว
ไอ้เจตน์วิ่งไปจนสุดทาง..แต่..มันเป็นแค่ผนัง ไอ้เจตน์เลี้ยวเข้าห้องเก็บอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ของตึกนั้นและซ่อนตัวเงียบๆ
เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา ก่อนจะหยุดเหมือนเจ้าของฝีเท้ากำลังทำอะไรสักอย่าง แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะหายไป
ไอ้เจตน์ถอนหายใจ โล่งอกที่หนีรอดพี่เทนมาได้ ลำพังแค่รูปร่างก็แพ้อยู่แล้ว พี่เทนเป็นนักกีฬาตัวสูงใหญ่ มันก็ตัวพอๆกับผมมันจะไปสู้อะไรเขาได้
"อยู่นี่เองหรือ"พี่เทนโผล่พรวดมา ไอ้เจตน์ตกใจ มันรีบก้าวขาออกไป แต่ก็ช้าไปอีกแล้ว คราวนี้พี่เทนคว้าตัวมันไว้ได้อีก ไอ้เจตน์ล้มลงหน้าคว่ำ แต่มันก็รีบพลิกตัวเพื่อจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พี่เทนรีบขึ้นคร่อมบนตัวของมันและชกเข้าไปที่ท้องมันอย่างแรง
ไอ้เจตน์ร้องไม่ออก แต่มันทรุดลงกองกับพื้น หน้าตาบ่งบอกถึงความเจ็บปวด
พี่เทนยืนมองสีหน้าวิตก ไม่คิดว่าหมัดจะหนักถึงขั้นทำร้ายไอ้เจตน์ให้เจ็บปวดได้ขนาดนี้
"ขอโทษนะโว้ย ก็มึงไม่ยอมดีๆ มึงอย่าโทษกูเลยนะ กูก็รักเพื่อนกู เพื่อนกูขอกูก็ต้องช่วย แต่กูสัญญาว่ากูจะไม่ทำกับมึงแรงๆอีกนะ"
ไอ้เจตน์ไม่พูดอะไร มันเจ็บทำได้แค่นอนนิ่ง น้ำตามันเริ่มเอ่ออยู่รอบดวงตา มันรู้ชะตากรรมตัวเองแล้ว
พี่เทนเอื้อมมือออกไป เขาปลดเสื้อไอ้เจตน์ออก ผิวมันขาวนวล ยอดอกสีชมพูอวดตาอยู่ เขาโน้มตัวลงไปหามัน ก่อนจะตวัดลิ้นนั้น วนไปรอบๆ
ไอ้เจตน์พยายามถอยร่างหนี แต่พี่เทนใช้สองแขนสวมรัดมันไว้ เขาซุกหน้าเข้ากับหน้าอกของมัน ดูดดื่มเจ้ายอดอกน้อยนั้นอย่างหื่นกระหาย
เขาละจากอกมาเชยชมซอกคอของไอ้เจตน์ มันหอมกลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆ แต่กระตุ้นอารมณ์ได้ดี เขาสาละวันอยู่กับใบหน้าขาวใสนั้น มือก็ปลดกระดุม และกางเกงของตนออก ส่วนเสือ้ผ้าไอ้เจตน์น่ะ หลุดไปตั้งนานแล้ว เขาลากลิ้นลงมาที่หน้าท้องของไอ้เจตน์ มันมีกล้ามเล็กน้อย ไมมีพุงน่าเกลียด มือของเขากำอยู่กับส่วนลับของไอ้เจตน์เขารูดมันขึ้นลงช้าๆ ในขณะที่ปากของเขาก็โลมเลียบนยอดอกของมัน
"อาว์............" ไอ้เจตน์ครางออกมา แววตาของพี่เทนหลังจากได้ยินเสียงนั้นเปลี่ยนไป แววตาของเขาแลสนุกและเพลิดเพลิน การส่งเสียงของไอ้เจตน์แสดงให้เห็นว่ามันกำลังเข้าสู้ภวังค์แห่งความสุขเสียวไปพร้อมๆกัน
"อื้ม...จะ...เสร็จ...แล้ว...พี่ ...อื้ม" ร่างของไอ้เจตน์กระเส่า พี่เทนเร่งรูดแท่งน้อยอย่างเร็วและรุนแรง พร้อมๆกับดูดดุนหน้าอกของไอ้เจตน์ไปด้วย
"อื้ม....อ้าว์........"สิ้นเสียงคราง ลาวาน้อยของไอ้เจตน์ก็ทะลักออกมาคามือพี่เทน เขามองหน้าไอ้เจตน์แล้วยิ้ม
ไอ้เจตน์ปิดเปลือกตาลงและหายใจเบาลงกว่าเมื่อกี้ มันหมดแรงไปกับการล่วงละเมิดนั้น
"อย่าเพิ่งหมดแรงสิ พี่ยังไม่ถึงสวรรค์เลย" พี่เทนพูดพร้อมกับแทรกตัวเข้ามาตรงกลางตัวไอ้เจตน์
ไอ้เจตน์รู้ว่าจะโดนอะไร มันรีบถอยหนี แต่พี่เทนก็จับขามันไว้ ก่อนเลื่อนไปจับสะโพก และแทงส่วนนั้นของเขาเข้าไปภายในตัวไอ้เจตน์
"โอ๊ย...เจ็บ..กูเจ็บ..เอาออกก่อน..."มันร้องลั่นออกมาจนพี่เทนต้องเอาปากไปประกบปากมัน
นิ่งและเนิ่นนาน จากนั้นก็ค่อยๆถอนปากออกมา
"อย่าร้องสิครับ อย่าเกร็งนะ เกร็งแล้วมันจะเจ็บนะ ปล่อยตัวตามสบายนะครับ พี่จะทำเจตน์เบาๆนะครับ"เขาพยายามปลอบใจมัน
"พี่ครับ เจตน์เจ็บ พี่อย่าทำเจตน์เลยนะครับ พี่เอาออกไปก่อนนะครับ ไว้เจตน์พร้อมเจตน์จะยอม" ไอ้เจตน์พูดจาหว่านล้อม
"ถ้าเอาออกแล้วเอาใส่เข้าไปใหม่จะเจ็บกว่านะ จะเอายังงั้นไหมล่ะ" พูดจบพี่เทนก็ทำท่าขยับตัว แต่เมื่อแท่งของเขาครูดกับภายในแล้วไอ้เจตน์ก็ผวาเฮือก สองมือของมันจิกไปบนหลังพี่เทนด้วยความเจ็บปวด
"ยอมแล้ว กูยอมแล้ว มึงทำให้มันจบๆไป กูไม่ไหวแล้ว ฮือๆๆๆ" ไอ้เจตน์ร้องไห้
พี่เทนสวมกอดมันแล้วเริ่มเดินเครื่องเป็นจังหวะ เขารู้ว่าเป็นครั้งแรกของไอ้เจตน์ ถ้ารุนแรงมันจะเจ็บและเลือดออกมาก แต่ของเขาก็ขนาดใช่ย่อย มันต้องเจ็บมากอยู่แล้ว แม้เขาจะเบามือแค่ไหนก็ตาม
เขาใช้ลีลานิ่มนวล แผ่วเบา ค่อยๆปรนเปรอจนร่างกายไอ้เจตน์เริ่มรับได้ เสียงร้องเริ่มน้อยลง จนเริ่มมีเสียงครางในลำคอ
พี่เทนเริ่มกระแทกแรงขึ้น จนครั้งสุดท้ายเขากระแทกจนสุดด้ามแล้วฉีดน้ำเขาไปในตัวไอ้เจตน์
"อาว์...... น้องเจตน์ครับ...น้องเจตน์" เขาซุกหน้าลงบนอกของไอ้เจตน์และพร่ำเรียกชื่อมัน ไอ้เจตน์นอนน้ำตาไหล ไม่เหลืออะไรแล้ว ศักดิ์ศรีทั้งหลาย วันนี้มันถูกผู้ชาย...ข่มขืน
ไอ้เจตน์หมดแรง และหลับตาลง พี่เทนมองไอ้เจตน์ และหยิบกระดาษทิชชู่ออกมา เขาเช็ดตรงร่องลับของไอ้เจตน์ แล้วก็เห็นเลือดส่วนหนึ่งไหลออกมา เขามองแล้วทำท่าหนักใจ รู้ว่าไอ้เจตน์ต้องเจ็บมาก
ตอนแรกคิดแค่ให้มันเสร็จเรื่องให้ไอ้เจตน์อับอาย แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันแปลกๆ ไอ้เจตน์มันไม่เหมือนคนปากโป้งเลย ตอนนี่พี่เทน....ย่ำยีมัน มันร้องแต่เจ็บๆ มันไม่ยอมสารภาพอะไร หรือถ้านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดเขาจะแก้ไขอย่างไรดี
ไม่นานนักไอ้เจตน์ก็เปิดเปลือกตาขึ้น ฟ้ามืดแล้ว รู้สึกว่าหัวอยู่สูงกว่าพื้น เมื่อเงยหน้าขึ้นพบว่ามันกำลังนอนอยู่บนตักของพี่เทน เสื้อผ้าก็ใส่กลับเช่นเดิมเรียบร้อย (แม้รอยยับจะมากมายก็เถอะ) พอเห็นไอ้เจตน์ฟื้น พี่เทนก็ฉีกยิ้ม
"พี่ไปส่งบ้านนะครับน้องเจตน์"
ไอ้เจตน์รีบลุกนั่ง รู้สึกเจ็บ ตรงนั้น ที่พี่เทนยัดเยียดความเจ็บปวดให้ มันจ้องหน้าพี่เทนเหมือนอยากจะฆ่าเขาให้ตาย แววตาของมันดุดัน "ไม่ต้องมายุ่งกับกู" มันพูดช้าๆ หนักหน่วงและชัดเจน แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา "มึงข่มขืนกูทำไม กูทำผิดอะไร" เสียงมันสั่นเครือ น้ำใสๆไหลหยดจากสองตาของมัน
เสียงสะอื้นนั้นทำให้พี่เทนเสียวสันหลัง เขาไม่เคยเห็นใครที่เขามีอะไรด้วยร้องไห้หนักแบบนี้ ทุกคนที่ผ่านมามีแต่ยิ้มร่า ภาคภูมิใจที่การเสนอตัวสัมฤทธิ์ผล แต่เด็กคนนี้ผลมันตรงข้าม
"พี่...พี่จะไปส่งนะ ถ้าน้องเจตน์ไปสภาพนี้คนในมหาลัยจะสงสัยนะ เดินก็แทบไม่ไหวแล้ว เจ็บมากไหมครับ เดี๋ยวพี่ประคองนะ" พี่เทนรีบเข้ามาด้านข้างจับไอ้เจตน์
ไอ้เจตน์ชักมือกลับ "กูเดินเองได้ "มันเดินแล้วก็เซๆ พี่เทนรีบเข้าไปรับร่างมัน
"บอกว่าจะไปส่งไง เดินไม่ไหวก็อย่ารั้นสิ" พี่เทนเริ่มเสียงดัง
"ก็มึงไม่ใช่เหรอที่ทำให้กูเป็นแบบนี้"
พี่เทนนิ่ง "ยังไงก็เป็น.....เมียแล้ว พี่จะปล่อยให้ไปสภาพนี้ได้ไง ไปเหอะ เดี๋ยวไปส่ง" พี่เทนพยายามจะรั้งร่างไอ้เจตน์ไปประคอง แต่ไอ้เจตน์มันก็ดื้อ ไม่ยอมให้พี่เทนถูกตัวอีก เขาจึงทำได้เพียงเดินตามดูมันด้วยแววตาของความห่วงใย
เขาลากตัวไอ้เจตน์ขึ้นรถหรูของเขาและพามันไปส่งที่หน้าบ้าน ระหว่างทางไอ้เจตน์เอาแต่นั่งเงียบ มันเสไปมองข้างทางอยู่ตลอดเวลา
"เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นบ้างไหม"พี่เทนเอ่ยทำลายความเงียบ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาจากไอ้เจตน์
เมื่อรถแล่นมาถึงหน้าบ้าน ไอ้เจตน์เปิดประตูรถ แล้วเดินจ้ำเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว พี่เทนได้แต่มองตามหลังมันไป
พี่เทนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขากดเปิดเครื่องแล้วโทรหาเพื่อนรัก
"ซัน กูจัดการตามมึงขอแล้วนะ ไอ้น้องนี่มัน...มันบริสุทธิ์ว่ะ กูรู้สึกผิดมากๆที่....ที่กูทำแบบนั้นกับมัน กูว่ามันคงไปมหาลัยไม่ได้อีกสองสามวันแน่ๆ...มัน...เสียเลือดให้กูเยอะพอดูน่ะ" พี่เทนเล่า พร้อมๆกับสีหน้าวิตกกังวล
แต่เมื่อปลายสายได้เล่าถึงสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลในเรื่องความลับรั่วครั้งนี้ พี่เทนก็ถึงกับหน้าถอดสี
"ฉิบหายแล้ว ถ้าคนปล่อยข่าวไม่ใช่น้องเฟย์กับน้องเจตน์ งั้นก็......................"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น