ผมกลับเข้าบ้านและรีบล็อกประตูบ้านอย่างรวดเร็ว
นึกถึงตอนจอดรถ พี่ซันบอกว่าหิวน้ำ ขอเข้ามากินน้ำได้ไหม ผมตอบไปว่าน้ำดื่มหมดไปหากินที่ร้านสะดวกซื้อละกัน เขาก็ไม่ว่่าอะไร ผมว่าเขาดูท่าทีผมออกนะ ว่าผมไม่ไว้ใจที่จะอยู่สองต่อสองกับเขาอีก
"เมี้ยวววววววว" เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ชื่อไอ้เจตน์ปรากฎขึ้นบนหน้าจอ ผมกดรับสายอย่างรวดเร็ว
"ไอ้เชี่ยเฟย์ มึงอยู่ไหนเนี่ย"
"กู...อยู่บ้านว่ะ ไอ้เจตน์" ผมตอบไม่เต็มเสียงนัก เหตุเพราะรู้สึกผิดที่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับไอ้เจตน์ไม่ได้
"ไอ้หอกหัก มึงสัญญากับกูแล้วนี่ว่าจะรอกลับพร้อมกัน มึงเสือกหนีกลับก่อนทำไมวะ"
"กูก็รออยู่ตรงที่นัดกับมึงนั่นแหละ แต่แม่งดวงซวยดันเจอพี่ซันว่ะ เขาลากกูขึ้นรถ แถมขู่ว่าถ้ากูขัดใจ เขาจะปล้ำกู กู ก็เลย...."
"เออ ๆ กูเข้าใจแล้ว กูก็ซวยพอๆกะมึง ไอ้พี่เทนแม่งมาเดินป้วนเปี้ยนแถวตึกวิทย์ โชคดีนะที่กูเห็นก่อน กูเลยหลบออกมาอีกทาง งั้นเด๊่ยวกูกลับบ้านก่อนนะเว้ย เจอกันพรุ่งนี้ที่มหาวิทยาลัยว่ะ" พูดจบมันก็ตัดสายไป
ผมนั่งทบทวนสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น หลายสิ่งหลายอย่างมันรวดเร็วและไม่น่าจะเกิดขึ้นเลย และทำไมเรื่องทั้งหลายมันต้องมาเกิดกับผมและพี่ซันด้วย ถ้าวันนั้นผมไม่สอดรู้สอดเห็น เรื่องเลวร้ายแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นกับทั้งผมและไอ้เจตน์
"เมี้ยววววววววว" โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ผมมองที่หน้าจอ มันเขียนว่าเบอร์ส่วนตัว ผมลองกดรับสาย
"สวัสดีครับ ปัญจมิตรพูดครับ" ผมกรอกเสียงลงไป
"คุณปัญจมิตรหรือครับ ผมเก็บหนังสือของคุณได้ตรงแถวม้านั่งที่ตึกวิทยาศาสตร์น่ะครับ เห็นชื่อกับหมายเลขโทรศัพท์ที่ปกด้านในก็เลยโทรมาบอกน่ะครับ"
ผมนั่งเรียบเรียงเหตุการณ์ ผมกำลังนั่งอ่านหนังสือ รอไอ้เจตน์ แต่พี่ซันโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้มาแย่งหนังสือของผมไป แล้วก็ไล่ตามผมมา เขาคงทิ้งมันไว้แถวนั้นนั่นเอง
"งั้นคุณอยู่แถวไหนครับ เดี๋ยวผมแวะไปรับหนังสือคืนเองได้ครับ"ผมถามต่อ
"ผมชื่อเอราวัตรครับ อยู่ปีสามนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันที่หน้ามหาวิทยาลัยก็ได้ครับ ผมจะรอคุณอยู่ที่นั่น"
"ขอบคุณครับพี่ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันที่หน้ามหาวิทยาลัยนะครับ"ผมกดวางสายไป ก่อนจะทำธุระส่วนตัว กินข้าว ใช้เวลาหาอะไรทำเรื่อยเปื่อย ทั้งดูทีวี เล่นอินเตอร์เน็ต จนสมควรแก่เวลาเข้านอน
---------------------------------------------------------------------
ผมยืนอยู่หน้ามหาวิทยาลัย วันนี้ผมไม่ได้รอไอ้เจตน์หรอกครับ แต่ผมที่รอคือคนที่จะเอาหนังสือมาคืนผม เขาชื่อพี่เอราวัตร แต่คนที่ผมได้เจอก่อนก็คือ ไอ้เจตน์เจ้าเดิม
"ไงไอ้เพื่อนทรยศ ปล่อยกูรอเก้อ แล้ววันนี้รู้สึกผิดเลยมารอกูใช่ไหม"ไอ้เจตน์ทักขึ้น
"ไม่ใช่ว่ะ กูมารอคนอื่น" ผมตอบ
ไอ้เจตน์ทำหน้า งง (ประมาณว่า ผมยังมีคนอื่นให้รออีกหรือนอกจากมัน)
"น้องปัญจมิตรใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มๆดังขึ้นด้านหลังผมหันไปมอง และสะดุดเข้ากับผู้ชายร่างสูงสันทัด ใบหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้ม ดวงตานั้นหยีน่ารัก จมูกโด่งสวย
"ครับ พี่เอราวัตรสินะครับ"ผมเอ่ยทักทาย
เขายื่นหนังสือให้กับผม "เรียกพี่เอเฉยๆก็ได้ครับ นี่หนังสือของน้องครับ ต้องขอสารภาพว่าพี่แอบอ่านไปบ้างนะครับ สนุกดี ถ้าอ่านจบแล้วพี่ขอยืมอ่านต่อได้ไหมครับ"
ผมยิ้ม แล้วพยักหน้า เป็นคำตอบว่าได้ และรู้สึกยินดีมากที่มีเพื่อนร่วมแนวอ่าน ส่วนไอ้เจตน์มันยืนมองพี่เอราวัตรอย่างฉงน มันคงกำลังสงสัยว่าพี่เอราวัตรเป็นใคร โผล่มายังไง
ผมชวนไอ้เจตน์และพี่เอเข้าไปยังมหาวิทยาลัย เพราะใกล้เวลาที่จะเข้าเรียนแล้ว โดยหารู้ไม่ว่าพฤติกรรมของผมกับพี่เอนั้น ตกอยู่ในสายตาของพี่ซันตลอดเวลา เขาเข่นเขี้ยว ดวงตาเขาฉายแววโกรธอย่างชัดเจน
พักเที่ยงแล้ว ผมนัดกินข้าวกับไอ้เจตน์ และพี่เอ วันนี้ผมเลี้ยงข้าวพี่เอตอบแทนที่พี่เอนำหนังสือมาคืนผม เราคุยกันไปกินข้าวกันไป จนเริ่มสนิทสนมคุ้นเคย และผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่า เรื่องร้ายแรงกำลังจะเกิดขึ้นกับผมอีกครั้ง เมื่อการกระทำของผมอยู่ในสายตาของเขามาตลอดเวลา
หลังออดคาบสุดท้ายดัง ในขณะที่เพื่อนเริ่มทยอยกันเดินออกจากห้องเรียน เพื่อกลับบ้านนั้น ผมยังคงนั่งอ่านทบทวนจากชีทการสอนอย่างตั้งใจ กะว่าอีกพักเดียวก็จะเดินลงจากอาคารเรียนไปเหมือนกัน แต่วิชานี้เป็นวิชาที่มีรายละเอียดเยอะ ทำให้ผมต้องรีบทบทวนหลังการเรียนจบลง เพื่อให้เข้าใจและจดจำได้มากขึ้น
เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา แต่ผมไม่ได้สนใจ คิดว่าคงเป็นเพื่อนคนใดคนหนึ่งในห้องเรียนเมื่อสักครู่ลืมอะไรไว้ และกลับมาเอา จนเขามายืนหยุดตรงหน้าผม ผมจึงเงยหน้าขึ้นดู
"พี่ซัน" ผมเอ่ยชื่อของเขาออกมา
"เออ กูเอง มึงคิดว่าชู้ที่ไหนล่ะ"
"พูดจาบ้าๆบอๆอีกแล้ว น่าจะไปดูละครจักรๆวงศ์ๆแล้วมาพูดให้คนทั่วไปฟังได้รื่นหูมั่งนะ" ผมย้อนเข้าให้
"ก็ใครมันจะไปพูดจาหวานแหววเหมือนชู้มึงเล่า ไม่รู้ว่าพูดจารื่นหู รึว่ารื่น...รู" คำสุดท้ายเขายื่นหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆผม
ผมเงียบ ต่อล้อต่อเถียงไปก็เท่านั้น คนอย่างพี่ซันไม่มีลดราวาศอก และยิ่งถ้าผมแรงตอบ ผมคิดว่าผลเสียคงไม่พ้นจบลงด้วยการเจ็บตัวของผม
"มึงรู้จักไอ้เอได้ไง" เขาเอ่ยถามหลังจากเรานิ่งเงียบสักครู่
"เมื่อวานหมามันคาบหนังสือผมไปทิ้ง แล้วพี่เอเขาเอามาคืนให้ มันมีเบอร์โทรกับชื่อผมในหนังสือ" ผมอธิบาย แต่แอบด่าพี่ซันไปด้วย
"หมาคาบหนังสือมึงไปทิ้ง....หมาที่เป็น ....ผัว...มึงน่ะเหรอ" ไอ้พี่ซันเน้นคำว่า ผัว กระแทกใส่ผม แสดงว่าเขารู้ว่าผมด่ากระทบเขาเป็นหมา
ผมเงียบ และเริ่มเก็บของใส่เป้สะพาย จากนั้นผมลุกจากเก้าอี้แล้วพยายามเดินเลี่ยงเขาออกมา แต่พี่ซันก็โอบร่างผมไว้
ผมดิ้นหลุดออกมา แล้วยืนจ้องเขา "เป็นบ้าอะไรพี่ ถ้าชอบที่จะทำแบบนี้ก็ไปขี่ไอ้แม็กซ์โน่น" ผมว่าให้
พี่ซันทำท่าฮึดฮัด "มึงน่ะทำดีดดิ้น ที่กะไอ้เอ กูเห็นระริกระรี้ กูว่ามึงลืมรสชาดการกระแทกของกูนานไปแล้วนะ" เขาพุ่งเข้ามาจะคว้าตัวผม ผมเอาเป้ฟาดใส่เต็มแรง แต่พี่ซันก็คว้าเป้ของผมได้ เขากระชากเป้ของผมเข้าหาตัวเขา พร้อมกับตัวของผมก็ถลันเข้าไปหาเขาด้วย เขาคว้าหมับเข้าที่ตัวผม กดลงพื้น แล้วเขาก็ขึ้นคร่อมผม
ผมพยายามดันตัวเขาออก แต่เขากลับโน้มตัวต่ำลงมา ใบหน้าหล่อเหลานั้นกำลังสาละวันอยู่แถวใบหน้าและลำคอของผม
ผมพยายามดิ้น แต่มันไร้ผล พี่ซันปลดเข็มขัดผมออก แล้วถลกกางเกงของผมลง "พรืด" มันหลุดลงไปกองที่ปลายเท้า
ผมพยายามดันคาง ดันใบหน้าเขาออก แต่ไม่เป็นผล เขาหยุดแล้วเอื้อมไปหยิบเข็มขัดของผมมามัดมือผมไว้ "ชอบแบบซาดิสม์เล็กๆก็ไม่บอก ถ้าร่านนัก กูจะสนองให้หายอยาก" เขาเอ่ยออกมา
"โอ๊ะ......." เจ็บ ทรมาน เมื่อแท่งทวนของเขามันล่วงล้ำเข้าสู่ช่องลับของผม แผลที่เพิ่งจะหายดี ถูกเปิดขึ้นมา เจ้าแท่งทวนมันกำลังขยายอยู่ในช่องลับของผม
"อ่าาาาา....ตอดดีจัง...ที่รักครับอย่าเกร็งนะ" เขาพูดปลอบประโลม
แต่ผมทำไม่ได้ ร่างกายมันต้องเป็นไปตามกลไกธรรมชาติเมื่อมีอะไรแปลกปลอมเข้ามา ร่างกายก็จะรับรู้ และพยายามกำจัดออกไป แต่ตอนนี้พี่ซันกำลังดันมันเข้ามา และเริ่มที่จะโยกตัวช้าๆ
"เจ็บ...พี่ซัน...ผมเจ็บ"ผมร้องบอกออกไป
พี่ซันก้มหน้าลงมาเล็มยอดอกของผม เขาพยามทำให้ผมรู้สึกเสียวซ่านเพื่อลดความเจ็บปวดจากกิจกาม
ลิ้นหยาบแต่นุ่มนั้น ละเลงไปเกือบทั้งตัวของผม ในขณะที่ท่อนล่างของพี่เขาก็ยังทำหน้าที่บดเบียดเสียดสีอยู่ในตัวของผม ช้าบ้างเร็วบ้างสลับกันไป
เนิ่นนาน จนเขาถึงขีดสุด พี่ซันเริ่มกระแทกเร็วๆ และรุนแรงขึ้น
"ซี้ด.......อาว์.......ออก....ออกแล้ว" เขาร้องออกมาและ ในที่สุดหยาดน้ำรักก็ถูกปลดปล่อยออกมา
เขาซบหน้าลงบนแผ่นอกของผม ผมรู้สึกเจ็บปวดไปหมด มองดูเขาที่นอนอยู่ตอนนี้
"พี่ซัน เอาออก ..."ผมเรียกเขา เขาหันมามองผมแล้วยิ้ม เขาค่อยๆถอนแท่งทวนออก จากนั้นก็สวมกางเกงชั้นใน สวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงเรียบร้อย
ผมลองเอามือคลำช่องลับ น้ำลื่นๆยังเหนอะติดมือ ผมเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋า กระดาษทิชชู่ถูกหยิบออกมา ผมใช้มันซับน้ำรักของพี่ซันที่ล้นไหลออกมา จากนั้นจึงแต่งตัว
พี่ซันลากผมมาที่รถของเขา ให้ผมเข้าไปนั่งข้างในก่อนจะเดินมาฝั่งคนขับ แล้วรถก็เคลื่อนตัวออกไป
รถมาจอดที่หน้าบ้าน ผมรีบเปิดประตู แล้วเดินจ้ำๆเข้าบ้าน มุ่งตรงไปยังห้องน้ำ ผมเปิดฝักบัวอย่างแรงที่สุด ให้สายน้ำชำระล้างสิ่งสกปรกออกไปจากร่างกาย ผมไม่อยากให้กลิ่นกายของเขาติดอยู่บนร่างกายของผมแม้แต่สักนิดเดียว
และผมจะไม่ลืมการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา ถ้ามีโอกาสผมจะเอาคืนร้อยเท่า พันเท่า
ผมออกจากบ้านแต่เช้า และรีบเดินทางไปให้ถึงมหาวิทยาลัย เพราะกลัวว่าพี่ซันจะขับรถมาหาผมที่บ้าน
ตรงทางเข้ามหาวิทยาลัย พี่เอยืนยิ้มให้ผม "สวัสดีครับน้องเฟย์ พี่มารอรับน้องเฟย์น่ะครับ"
ผมมองหน้าเขาเชิงคำถาม พี่เอยิ้ม "พี่ อยากจะขอบใจน้องเอที่เลี้ยงข้าวพี่เมื่อวานน่ะครับ อันนี้เป็นคุ้กกี้ที่บ้านพี่ทำเอง น้องเอเอาไว้ทานเวลาว่างนะครับ" เขาพูดพร้อมยื่นถุงคุ้กกี้ให้ผม
"ขอบคุณครับ" ผมยิ้มตอบ
"น้องเฟย์มีเรียนแต่เช้าเลยหรือครับ" พี่เอเอ่ยถาม
"เปล่าหรอกครับ เฟย์มีเรียนคาบสอง แต่เฟย์เบื่ออยู่บ้านครับ เลยรีบมามหาวิทยาลัยครับ" ผมไม่บอกเหตุผลอันแท้จริงกับพี่เอ ถึงเหตุผลที่ผมต้องเร่งออกมาจากบ้านแต่เช้า
พี่เอยิ้ม ตาหยีของเขามองแล้วน่ารักมากๆ "พี่มีประชุมคณะกรรมการมหาวิทยาลัยเช้านี้ แต่พี่ว่าจะมาหาหนังสืออ่านที่ห้องสมุดก่อนน่ะครับ น้องเอไปนั่งเล่นกับพี่ไหมครับ"
"อืม...ก็ดีเหมือนกันนะครับ" ผมตอบรับ พี่เอจึงพยักหน้า เราสองคนเดินเคียงคู่กันเข้าไปในห้องสมุด
สายตาคู่หนึ่งจ้องมองมาทางเราโดยไม่รู้ตัว สายตานั้นนิ่ง และเผยให้เห็นถึงความแค้นเคือง และชิงชัง!!!..
พี่ซันนั่งอยู่ในรถฝั่งตรงข้าม ผมไม่ได้สังเกตเพราะคุยกับพี่เออยู่
"มึงได้เจอกูแน่ มึงได้เจอกูแน่" พี่รำพึงออกมาด้วยความแค้น
ห้องสมุดที่นี่ใหญ่โตมาก แบ่งเป็นหลายส่วน พี่เอ เดินไปหาหนังสือยังอีกส่วนหนึ่งของห้องสมุด ในขณะที่ผมหาหหนังสืออ่านฆ่าเวลา เพื่อผ่อนคลาย ผมก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างเพลินเพลิน และร่างหนึ่งก็เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผม
"พี่เอหาหนังสือเจอแล้วหรือครับ" ผมถามโดยที่ตายังจับจ้องกับหนังสือตรงหน้า
"หนีผัวมาหาชู้แต่เช้าเลยนะมึง" เสียงชิงชังดังขึ้นแบบนี้ ทำให้ผมถึงกับขนลุก มันชินหูเสียจนผมไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นมามอง
"พี่ซัน" ผมอุทานเบาๆ
หน้าตาเขาโกรธเกี้ยว เขามองผมอย่างเคียดแค้น เขาเดินจากฝั่งตรงข้ามเข้ามาหาผม มือใหญ่โตนั้น จับมือของผมขึ้นมาแล้วบีบมันแรงๆ "โอ๊ย..." ผมร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขาบีบมือของผมจนแดง นิ้วของผมทั้งหมดมันถูกบิดเบียดเข้าด้วยกัน
น้ำใสๆเริ่มเอ่อท้นดวงตาของผม เจ็บ...มาก...ๆ
"มึงอย่าสำออย มึงริคบชู้แบบนี้มันเหมือนเหยียบหน้ากู มึงรู้ไหมว่ากูอับอาย ที่มึงแอบสวมเขาให้กู"
"ไม่มีใครรู้นี่ว่าพี่ทำอะไรผม นอกจากเพื่อนพี่กับไอ้เจตน์ เราไม่ได้เปิดเผยความสัมพันธ์อะไรกันแบบนั้น เราไม่ได้เป็นผู้หญิงกับผู้ชายนะพี่ พี่จะมาอ้างแบบนี้ไม่ได้ ปล่อยผมไปเถอะนะ พี่ก็ได้ทุกอย่างไปจากผมหมดแล้ว พี่กลับไปหาไอ้แม็กซ์ก็ได้นี่ มันรักพี่จะตาย"
"แต่กูไม่ได้รักมัน กูรัก..."
"อ้าวซัน มาแต่เช้าเหมือนกันเลย รู้จักน้องเฟย์ด้วยเหรอเนี่ย" เสียงพี่เอขัดจังหวะเสียก่อนที่ทั้งประโยคจะหลุดออกมา
ผมพอจะเดาได้ว่าประโยคสุดท้ายเขาจะพูดว่าอะไร เขาคงจะบอกว่า เขาไม่ได้รักไอ้แม็กซ์หรือรักใครทั้งนั้น แต่เขารัก.....รักตัวเขาเองมากที่สุด ทุกสิ่งที่มันเกิดขึ้น เพราะเขารักแต่ตัวเองนั่นแหละ
พี่เอมองผม แล้วสีหน้าเขาก็ตกใจ "น้องเฟย์เป็นอะไรครับ ตาแดงเชียว"
ผมเงยหน้าขึ้น ในขณะที่สายตาของพี่ซันก็จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าผม "ผมปวดตาน่ะครับ เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลยดูโทรทัศน์จนดึก เช้าขึ้นมาเลยปวดตาครับ"
"ไปห้องพยาบาลไหม เดี๋ยวพี่พาไปส่ง" พี่เอเดินเข้ามาและกำลังจะประคองผม
"ไม่ต้องหรอกเอ ขอบใจมาก เดี่ยวเราพาน้องเขาไปเองดีกว่า" พี่ซันจับมือพี่เอค้างไว้ก่อนจะถึงตัวผม
"แต่...." พี่เอทำท่าจะค้าน
"ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ นี่ใกล้ได้เวลาประชุมของนายแล้วนี่ นายรีบไปเถอะเดี๋ยวจะสายนะ ให้คนอื่นรอมันไม่ดีนะ" พี่ซันยกเหตุผลมาอ้าง
พี่เอ ยกนาฬิกาขึ้นดูสีหน้าหนักใจ
"พี่เอไปเถอะครับ เฟย์ดูแลตัวเองได้ เดี๋ยวเฟย์ไปห้องพยาบาลเอง" ผมตัดบท พร้อมส่งยิ้มให้พี่เอ ให้เขาเห็นว่าผมไม่ได้มีอะไรน่าเป็นห่วง
พี่เอเหลือบมองพี่ซันแว่บหนึ่ง "ให้ซันพาไปเถอะครับน้องเฟย์ มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน" แล้วหันไปทางพี่ซัน "ซัน ฝากดูแลน้องด้วยนะ ระวังหน่อยล่ะ ...อย่าทำให้น้องเ..เจ็บ..ไปมากกว่านี้"
พี่ซันยิ้มรับ
"ดูแลตัวเองด้วยนะน้องเฟย์ เดี๋ยวกลางวันเจอกันนะครับ" พี่เอพูดยิ้มๆแล้วเดินจากไป
พี่ซันหันมาหาผม และคำพูดเจ็บแสบมันก็ออกมาจากปากพี่เขา "มึงนี่มันสำออยได้เรื่องทุกทีนะ กูดูก็รู้ว่าไอ้เอมันแอบชอบมึงเข้าแล้ว แต่มึงน่ะเป็นเมียกู กูไม่ยกมึงให้ใครแน่ ไป มึงไปกับกู" เขากระชากผมให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้
ร่างผมถูกพี่ซันกึ่งลากกึ่งจูงมาที่โรงรถ เขาเปิดประตูแล้วเหวี่ยงร่างผมเข้าไปในนั้น แล้วรีบตามเข้ามา กดล็อกรถแล้วหันมา
"กูขอสั่งมึงนะไอ้เฟย์ ให้มึงเลิกยุ่ง เลิกพูดคุย เลิกไปไหนมาไหนกับไอ้เอ"
"ทำไมผมต้องทำยังงั้นด้วย พี่เอเขาเป็นคนดี เขาเอาใจใส่ผมทุกอย่าง"ผมย้อนถาม ดูท่าทางพี่ซันไม่พอใจมากที่ผมถามไปแบบนั้น
"เหตุผลมีแค่ข้อเดียว มึงเป็นเมียกู มึงไม่สมควรจะไปแรดใส่ผู้ชายอื่น"
"ผมกับพี่เอไม่ได้มีอะไรกัน เราแค่คบกันแบบเพื่อน แบบพี่น้อง ผมไม่ได้คิดอะไรกับเขา พี่เลิกห้ามนั่น ห้ามนี่สักทีเถอะ ผมยังไม่เคยห้ามพี่ทำอะไรสักอย่างเลย" ผมเริ่มเถียงเขา
"เพียะ...." ผมสะบัดหน้าไปตามแรงตบนั้น ฝ่ามือพี่ซันชะงักหลังจากมันสัมผัสใบหน้าของผม
ผมหันมามองเขา แก้มข้างที่โดนตบเกิดรอยแดงขึ้น และที่มุมปาก มีเลือดไหลซึมออกมา
"เฟย์กูขอโทษ" เสียงเขาอ่อนยวบและดูร้อนรน เมื่อเขาเห็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น แววตาที่ดุดัน เมื่อครู่เว้าวอนและรู้สึกผิด
"โอเค...อยากตบอีกไหม ตบผมอีกก็ได้นะพี่ ตบแรงๆเลย ตบสิ ตบอีกสิ ฮือๆๆๆๆ" ไม่ไหวแล้ว ผมสุดจะกลั้นอารมณ์ได้อีก น้ำตามันท่วมหัวใจจนวันนี้มันล้นออกตาแล้ว เขาทำร้ายผม ทำร้ายผมครั้งแล้วครั้งเล่า และทุกครั้งเขามักจะเอ่ยคำขอโทษหลังจากที่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นไปแล้ว
"เฟย์ กูไม่ได้ตั้งใจ ก็มึงยั่วโมโหกูทำไม มา เดี่ยวกูพาไปทำแผลที่ห้องพยาบาลนะ" เขาเอื้อมมือมาจะถูกตัวผม แต่ผมขยับตัวหนี มือเขาชะงัก
ผมค่อยๆสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยบอกเขา"ผมจะต้องไปเรียนแล้ว พี่ช่วยปลอดล็อกรถให้ด้วย" ผมพูด แต่ไม่มองหน้าเขา
พี่เอมองหน้าผม ...แกร๊ก...เสียงประตูรถถูกปลดออก ผมเอื้อมมือออกไปเปิดประตู แล้วก้าวเท้าลงมา
"เฟย์ กูไปส่งมึงที่ห้องนะ" เขาเดินตามผมมา แล้วจับมือผมไว้ พยายามประคองผม
"พี่อย่ามายุ่งกับผมอีกเลย ปล่อยผมไปเถอะ พี่ก็ได้ทุกอย่างไปจากผมหมดแล้วนี่ พี่ยังจะเอาอะไรอีก" ผมเอ่ยถามเขาขณะที่มือของผมก็ปาดน้ำตา
"เฮ้ย ไอ้เฟย์ มึงมาแต่เช้า ไม่รอกูเลยนะ " เสียงไอ้เพื่อนจอมทะเล้นดังขึ้น มันวิ่งเข้ามาหาผม แต่เมื่อเหลีอบไปเห็นพี่ซัน มันก็ชักสีหน้า
"สวัสดีครับน้องเจตน์" พี่ซันเป็นฝ่ายทักทายและยิ้มให้
ไอ้เจตน์แสดงอาการนิ่งเฉย มันทำเหมือนพี่ซันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นไอ้เจตน์ก็ไม่เคยคุยทั้งกับพี่เทนและพี่ซัน จนมาปะทะกันวันนี้เต็มๆ
"ไอ้เจตน์ เราไปเข้าห้องเรียนกันเหอะ เดี๋ยวก็จะได้เวลาเรียนแล้ว "ผมรีบพูดขึ้น แล้วดึงข้อมือไอ้เจตน์ไปด้วยกัน แต่ไอ้เจตน์กลับยืนจ้องหน้าผม และยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ
"ไอ้เฟย์ ทำไมหน้ามึงแดงแบบนี้วะ แล้วมุมปากมึงมีอะไรติดอยู่มันเหมือน เหมือน....."ไอ้เจตน์พูดแค่นั้นแล้วมองหน้าพี่ซัน
"พี่ทำอะไรไอ้เฟย์ พี่ทำอะไรเพื่อนผม" มันถามพี่ซัน
พี่ซันหลบตาไอ้เจตน์ เขานิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบอะไรออกมาทั้งสิ้น
"ผมถามว่า พี่..ทำอะไร..เพื่อนผม มึงทำอะไรเพื่อนกู" เสียงไอ้เจตน์ดังขึ้น
"ไอ้เจตน์พอแล้ว กูไม่ได้เป็นอะไรมาก" ผมปรามไอ้เจตน์ ในขณะที่พี่ซันยังก้มหน้านิ่ง
"พอเหี้ยอะไรเฟย์ เลือดตกยางออกแบบนี้มันมากไปแล้ว กูจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรเพื่อนกู ใครทำเพื่อนกูมันก็ต้องเจ็บด้วย" พูดจบไอ้เจตน์ก็เดินกำหมัดเขาไปหาพี่ซัน มันซัดเปรี้ยงเข้าข้างแก้มพี่ซัน เลือดไหลออกมาจากปากของพี่เขา แต่พี่ซันก็ไม่ได้คิดต่อสู้ หรือเอาคืนอะไรไอ้เจตน์
ไอ้เจตน์ถลันจะเข้าไปฟาดซ้ำ แต่ผมยื้อหมัดมันไว้
"พอแล้วไอ้เจตน์ พอ..."ผมกอดมันแน่น ผมกอดมันไม่ให้มันทำอะไรวู่วามไปมากกว่านี้
"ปล่อยกูไอ้เฟย์ ที่เราต้องตกอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะไอ้เหี้ยนี่เป็นต้นเหตุทั้งนั้น"ไอ้เจตน์ชี้หน้าไปที่พี่ซัน
คนเริ่มมามุงดูที่เรามากขึ้น หนึ่งในนั้นคือพี่เทนกับพี่โก้ และไอ้พี
"ไอ้ซันเป็นอะไรวะ ทำไมเลือดกลบปากแบบนี้วะ"พี่เทน กับพี่โก้วิ่งเข้ามาหาพี่ซัน ส่วนไอ้พีเดินเข้ามาหาผมกับไอ้เจตน์
พี่เทนมองมาที่ไอ้เจตน์
"เจตน์ ทำไมมึงต้องทำรุนแรงแบบนี้วะ" พี่เทนถามขึ้นหลังจากมองภาพไอ้เจตน์ยืนกำหมัดแล้วมีผมยึดแขนมันไว้
"มึงถามเพื่อนมึงดูเองแล้วกัน ว่าทำไมมันมีสภาพแบบนี้ กูว่ามันคงอธิบายเรื่องทั้งหมดได้ดีกว่ากู" ไอ้เจตน์ย้อน
พี่โก้จะเดินเข้ามาเล่นงานไอ้เจตน์ แต่....
"ไอ้โก้ หยุด...ไอ้เจตน์มันทำถูกแล้ว วันนี้กูสมควรโดนแบบนี้แหละ" พี่ซันพูดพร้อมเอามือเช็ดเลือดที่ปาก "พวกมันไม่ผิดหรอก วันนี้กู....กูทำอะไรไม่คิดเกินไปมากจริงๆ" เขาพูดแล้วมองมาที่ผม แววตาของเขาตอนนี้แลดูเศร้าและรู้สึกผิดระคนเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน ผมไม่อยากมองสายตาคู่นั้น จึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
"พวกมึงได้ยินแล้วนะว่าเพื่อนมึงมันสารภาพเอง พวกมึงดูแลเพื่อนมึงต่อไปเองละกัน ไปเหอะไอ้เฟย์ ไอ้พี เรามีเรียนกันต่อ" พูดจบไอ้เจตน์ก็ลากผมเดินไปกับมัน โดยมีไอ้พีเดินตามหลัง พวกเราไม่สนใจใยดีกลุ่มพี่ซัน
"ไอ้เทน เราพาไอ้ซันไปทำแผลห้องพยาบาลกันเหอะ แล้วพวกมึงก็กรุณาเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้กูทราบด้วยว่าไปทำเหี้ยอะไรให้น้องเขาโกรธจนบ้าดีเดือดขนาดนี้ เล่ามาให้หมด อย่าหมกเม็ดเชียวนะมึง" พี่โก้ว่าให้
พี่เทนกับพี่ซันมองหน้ากัน แล้วหันไปมองพี่โก้ ก่อนจะพยักหน้า
--------------------------------------------
"โอ๊ยยยย เบาๆสิวะไอ้เทน" พี่ซันร้องเมื่อพี่เทนซับเลือดและทำความสะอาดแผลให้
"มันน่าโดนหนักกว่านี้นะมึง มีอย่างที่ไหนวะ ลากเขาไปรังแกด้วยเรื่องเข้าใจผิดของตัวเอง แล้วยังคอยตามทำร้ายเขาอีก พวกมึงนี่มันน่าโดนลากคอเข้าตะรางซะให้เข็ด" เสียงพี่โก้ด่าซ้ำหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากพี่ซันและพี่เทน
"ทำไงได้วะ ก็เพื่อนเสือกจะมานึกฉลาดเอาได้ เมื่อมันเกิดเรื่องไปแล้วนี่หว่า " พี่เทนพูดหน้าจ๋อย "กูเลยพลอยซวยไปด้วย"
พี่ซันมองหน้าพี่เทน "โหยย ไอ้คนดี กูรู้นะว่ามึงอ่ะอยากได้ไอ้น้องเจตน์จนตัวสั่น เห็นมองมันแต่ละที ตานี่แทบจะเชื่อมกล้วยให้เป็นกล้วยเชื่อมได้ทั้งหวี"
พี่เทนยิ้มเขินๆ "ก็น้องเขาน่ารักนี่หว่า"
"พวกมึงก็เลยปล้ำซะเลยใช่ไหม" พี่โก้เบรก เล่นเอาทั้งคู่เงียบเสียงลง "กูถามจริงนะ มึงสองคนชอบน้องเขาใช่ไหม"
พี่เทนยิ้มแหยๆ "แหะๆ กูแอบมีใจให้น้องเจตน์นิดหน่อยว่ะ"
พี่โก้หันมามองพี่ซัน พี่ซันทำหน้าเหรอหรา
"อะไรไอ้โก้.....เปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะ รูปหล่อ พ่อรวย แบบนี้ มีแต่คนวิ่งมาหา ทำไมกูต้องไปชอบไอ้เด็กกะโปโลนั่นวะ" พี่ซันบอก
พี่โก้ยิ้มเพราะรู้ถึงนิสัยเพื่อนดี "ไอ้ซัน กูว่าถ้ามึงรีบๆรู้ตัว มึงอาจจะได้สิ่งทีมึงอยากได้ไว้ครอบครองนะโว้ย แต่ถ้ามึงยังปฏิเสธหัวใจตัวเองแบบนี้ เมื่อมึงเสียสิ่งที่มึงรักไป มึงนั่นแหละจะต้องเป็นคนเสียใจเอง กูเตือนมึงได้แค่นี้แหละ" พี่โก้บอก พร้อมตบไหล่เพื่อนเบาๆ
พี่ซันนั่งนิ่ง ไม่โต้ตอบใดๆ ในใจของเขา เขารู็สึกว่า อยากอยู่ใกล้ชิด อยากตามตอแยเจ้าเด็กนั่น ทั้งห่วงและหวง เขาหงุดหงิดเวลาไม่เจอหน้า ทำไมมันช่างเจ็บปวดเวลาเห็นน้ำตาของเจ้าเด็กนั่นแทนที่จะรู้สึกสะใจ ทำไมต้องโมโหเมื่อเจ้าเด็กนั่นอยู่กับคนอื่น เขารู้สึกสับสนในความคิดของตัวเองเหลือเกิน
--------------------------------------------------------------
ผมกับไอ้เจตน์นั่งรอพี่เอที่โต๊ะในโรงอาหาร ครู่เดียวหนุ่มหน้าตี๋ตาหยีก็เดินยิ้มเข้ามาหาเรา
"ขอโทษนะครับ พี่มาช้าไปหน่อย อันที่จริงน้องเฟย์กับน้องเจตน์ไม่ต้องรอพี่ก็ได้นะครับ เดี๋ยวจะหิวแย่"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเราเต็มใจรอ แล้วก็อีกอย่างหนึ่งช่วงบ่ายคาบแรกเราก็ไม่มีเรียนด้วยน่ะครับ" ผมตอบไปยิ้มๆ
พวกเรากินข้าวไป คุยกันไปเหมือนคนคุ้นเคยกันมาเนิ่นนาน
พี่เอเป็นหน้าตาดี สุภาพ และอ่อนโยน ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มตลอดเวลา ผมชอบมองเขา เวลาเขาพูดคุยดูมีเสน่ห์มาก แว่บหนึ่งที่เราเผลอสบตากัน ผมหลุบสายตาลง แต่ก็รู้สึกได้ว่าพี่เอกำลังมองผมอยู่
"จ้องอะไรเพื่อนผมหนักหนา ทำอย่างกับอยากจะกินมันเข้าไปทั้งตัวนั่นแหละ" ไอ้เจตน์แซวขึ้น หลังจากที่มันสังเกตเห็นว่าพี่เอมองผมไม่วางตา มันยิ้มแบบรู้ทัน
"ก็...แหม" พี่เอท่าทางเขินๆ "น้องเฟย์น่ารักนี่ครับ พี่เลยอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมน้องเฟย์ถึงไม่มีแฟน"
"ทำไมครับ พี่เอ จะจีบเพื่อนผมหรือไง" ไอ้เจตน์ยังแซวไม่เลิก
"อืม....มีหวังไหมล่ะครับ ถ้าพี่จะจีบเพื่อนน้อง" พี่เอย้อนถามไอ้เจตน์ แต่คนที่มีปฏิกิริยากับคำถามนี้กลับเป็นผม ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงมากๆ
ไอ้เจตน์นั่งอมยิ้ม แล้วมองหน้าผม ก่อนจะตอบพี่เอ "ต้องถามมันดูเองสิครับ ตอนนี้มันนั่งหน้าแดงเขินอายจะตายแล้วพี่ ฮ่าๆๆๆ" ไอ้เจตน์หัวเราะเสียงดัง
ผมเอาเท้ากระทีบเท้าไอ้เจตน์ใต้โต๊ะ
"โอ๊ยยยย" มันร้องลั่น แล้วมองผมตาเขียว จากนั้นก็ยิ้มออกมาเชิงล้อเลียน
"ว่าไงครับน้องเฟย์ เราลอง....คบกันดูไหม" พี่เอหันมาถามผม ที่ตอนนี้ได้แต่นิ่งเพราะไม่คิดว่าจะถูกจู่โจมรวดเร็วแบบนี้
พี่เอนั่งจ้องหน้าผมอยู่รอฟังคำตอบบแบบใจจดใจจ่อ แต่....
"คงจะไม่ได้หรอกนะเอ " เสียงหนึ่งดังขึ้น
เราทั้งสามคนหันไปมองต้นเสียงนั้น
"เวรแล้วไง" ไอ้เจตน์รำพึงออกมา "ไอ้พี่ซันแม่งโผล่มาทำไมวะ"
พี่เอหันไปมองตามเสียง "อ้าวซัน ทานข้าวด้วยกันไหมล่ะ"
"กินไม่ลงน่ะ พอดีสงสัยว่าเมียกำลังคบชู้" พี่ซันตอบ แล้วมองมาที่ผม โดยที่พี่เอไม่ได้เฉลียวใจสักนิด
ผมหลบสายตา รวบช้อนที่ตักข้าววางไว้ แล้วจับข้อมือไอ้เจตน์ "กูอิ่มแล้วว่ะไอ้เจตน์ ไปที่อื่นกันเหอะ"
พี่เอทำท่า งง เมื่อเห็นผมกับไอ้เจตน์ลุกจากเก้าอี้ หยิบกระเป๋าทำท่าจะเดินจากไป "น้องเฟย์กับน้องเจตน์ กินกันอิ่มแล้วหรือครับ"
"พอดีพวกเรานัดเพื่อนออีกกลุ่มไว้ไปหาข้อมูลทำรายงานน่ะครับพี่เอ ยังไงขอตัวก่อนนะครับ"ผมโกหกพี่เอ ออกไป
"พี่เอ...ถ้าพี่จะจีบเพื่อนผมน่ะ ผมเต็มใจนะ.... พี่เอ สุภาพ พูดเพราะ นิสัยดี เป็นห่วงเป็นใยเพื่อนผมแบบนี้ ผมยินดียกให้เลย ดีกว่าปล่อยให้หมาบ้าที่ไหนคาบไปแดก" ไอ้เจตน์บอกพี่เอ ในขณะที่คนฟังอีกคนอย่างพี่ซันหันมามองเราตาเขียว
ผมยิ้มให้พี่เอก่อนที่ไอ้เจตน์จะลากผมออกไปจากบริเวณนั้น แต่ก็ยังไม่ไกลที่จะได้ยินเสียงพี่เอ
"งั้นพี่จะรอคำตอบนะครับน้องเฟย์" หนุ่มหน้าตี๋ยิ้มอย่างมีความหวัง
พี่ซันมองพี่เออย่างหมั่นไส้ (ทั้งๆที่พี่เอไม่รู้เรื่องอะไรเลย) "มึงฝันไปเถอะไอ้เอ ที่จะได้เคลมเมียกู" เขารำพึงในใจ ก่อนจะรีบสาวเท้าตามพวกเรามา
-------------------------------------------
"เฟย์ ไอ้ตัวมารมันตามเรามาว่ะ" ไอ้เจตน์บอก เพราะเมื่อครู่มันหันกลับไปมองด้านหลัง และเห็นพี่ซันเดินตามเรามา "เอาไงดีวะ คาบนี้กูต้องเข้าเรียนด้วยสิ ขืนขาดเรียนอีกมีหวังกูโดนเจี๋ยนแน่ๆ" ไอ้เจตน์ทำท่าหนักใจ
"เออ มึงไปเข้าเรียนเหอะ ไม่ต้องห่วงกูหรอก" ผมบอก
"ได้ไงวะ กูจะปล่อยมึงไว้แล้วให้ไอ้ตัวมารมันรังแกมึงอีกได้ไง" ไอ้เจตน์หันมาพูดกับผม ในขณะที่เท้าก็ก้าวไปไม่หยุด ท่าทางมันดูร้อนอกร้อนใจ
"ไอ้เจตน์ กูไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวมึงแยกกับกูตรงทางไปห้องสมุดข้างหน้านั่น ในห้องสมุดคนเยอะแยะ เขาไม่กล้าทำอะไรกูหรอก" ผมแนะนำแผนให้มัน
"ไม่ทำห่าอะไร แล้วเรื่องเมื่อวานล่ะ มันก็ลากมึงออกมาจากห้องสมุดไม่ใช่เหรอ แถมทำร้ายมึงด้วย มึงนี่ไม่รู้จักจำรึไงวะ"ไอ้เจตน์หันมาแว้ดใส่
"แต่วันนี้กูจะไม่ยอมออกไปกับเขา ถ้าเขาจะทำอะไรไม่ดีกับกู กูจะร้องเสียงดังๆ ...ไง...คราวนี้มึงพอใจยัง"ผมบอก
ไอ้เจตน์หันมามอง มันทำท่าฮึดฮัดเหมือนมันไม่ไว้ใจ
"มึงไปเหอะไอ้เจตน์ อนาคตมึงก็สำคัญนะ กูรู้ว่ามึงเป็นห่วง แต่กูดูแลตัวเองได้ อีกแค่คาบเดียวเราก็ได้กลับบ้านกันแล้ว กูจะยื้อเวลาให้ห่างเขาไว้ รอมึงมาเป็นองครักษ์พิทักษ์กู ...ดีป่ะ" ผมหันไปยิ้มให้มัน แววตาผมจริงจัง จนมันยอมยิ้มออกมา
พอถึงทางแยกไอ้เจตน์ก็เดินแยกไปทางตึกที่มันเข้าเรียน ส่วนผมว่างคาบนี้ ผมรีบจ้ำอ้าวเข้าห้องสมุด พี่ซันที่จ้องรอจังหวะผมแยกกับไอ้เจตน์ รีบวิ่งตามผมมาทันที
ผมได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบพื้นนั้นชัดเจน ผมรีบสาวเท้าเร็วขึ้น แล้วเดินเข้าห้องสมุดไป...
ผมเลือกมุมที่คิดว่าจะพ้นสายตาของเขาได้ แต่....
"เฟย์.." มือใหญ่นั้น จับเข้าบนไหล่ผม จนผมสะดุ้ง
ผมจะลุกหนี แต่เขากดไหล่ผมไว้ให้นั่งลงที่เดิม
"จะทำอะไร?...ถ้าพี่จะทำร้ายผม ผมจะตะโกนดังๆ" ผมขู่
พี่ซันปล่อยผมให้เป็นอิสระ ก่อนจะลงนั่งข้างๆผม
"หายเจ็บยัง กูขอโทษนะ กูไม่น่าทำร้ายมึงแรงๆเลย วันนั้นกู.....กู...." เขาหยุดก่อนที่จะหลุดคำว่า "หึง" ออกมา พลางคิดในใจว่า ทำไมต้องหึงไอ้เด็กคนนี้นะ ในเมื่อเขาไม่ได้รักมันสักหน่อย แต่ถ้าไม่รักทำไมต้องหึง เขาเริ่มสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง
"กู....เสียบอลน่ะ กูก้เลยพาลใส่มึง เอางี้นะ กูพามึงไปดูหนัง กินข้าวกัน แล้วเราก็...."
เขาพูดไม่จบประโยค แต่ผมลุกพรวด แล้วเดินออกมาจากจุดนั้น
พี่ซันรีบลุกขึ้น แล้วเดินตามผมมา "เฟย์กูขอโทษ มึงเลิกโกรธกูเหอะนะ" เขาส่งเสียงออดอ้อน
ผมหยุดแล้วหันมามองเขา "ผมยกโทษให้พี่ซันก็ได้นะครับ " พี่ซันยิ้ม เหมือนพึงพอใจกับคำตอบนั้น "แต่พี่ต้องสัญญาว่าจะเลิกยุ่งกับผม" เท่านั้นเอง เขาก็หุบยิ้ม แววตาของคนขี้โมโหก็เปล่งออกมาทันควัน
"กูไม่เลิก " เขาส่งเสียงที่เริ่มดัง ตอนนี้หลายๆคนในห้องสมุดเริ่มหันมามองเรา
"พี่อย่าทำให้ผมทุกข์ใจไปกว่านี้เลย" ผมบอก
"กูจะทำ...กูจะทำ..มึงจะทำไม กูรู้นะ มึงชอบไอ้เอใช่ไหม มึงถึงอยากให้กูไปไกลๆ กูจะไม่ยอมปล่อยมึง เพราะมึง...มึงมีส่วนทำให้กูอับอาย มึงก็ต้องรับผิดชอบ" เขาหาข้ออ้างไป ตอนนี้เขาไม่ได้ต้องการแก้แค้น ไมไ่ด้ต้องการให้เฟย์อับอาย เขาแค่กำลังหึง ใช่..เขากำลังหึงแบบหน้ามืดตามัว เขาหวง กลัวว่าเฟย์จะไปชอบพี่เอ
"งั้นก็ตามใจพี่ อยากจะทำบ้าอะไรก็ทำไป" พูดเท่านั้น แล้วผมก็เดินจากเขามา
ตอนนี้ทุกคนในห้องสมุดหันมามองพี่ซันเป็นตาเดียว เขาจึงไม่กล้าทำอะไรผม พี่ซันได้แต่ยืนมองตามหลังผม โดยที่ไม่รู้ว่า อีกมุมหนึ่งนั้น แววตาเคียดแค้นชิงชังกำลังแอบมองเราอยู่
"พวกมึงทำให้กูอับอาย ไอ้พี่ซัน คอยดูเถอะ กูจะทำลายหัวใจของมึงให้แหลกคาตีนกูเชียว"....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น