ผมกับพี่ซันเดินมาถึงชั้นจอดรถใต้ดิน ยามนี้เสียงของโรงจอดรถชั้นใต้ดินเงียบเชียบ พี่ซันยังกุมมือผมไว้ไม่ยอมปล่อย เหมือนกลัวว่าผมจะหนีเขาไป (แน่ล่ะ ปล่อยมือเมื่อไรกูวิ่งแน่)
รถของพี่ซันจอดอยู่ค่อนข้างลึก ระหว่างที่เราเดินมานั้น ผมสังเกตเห็นวัยรุ่นชายสามคนเดินตามเรามา เมื่อผมหันไปมอง เจ้าพวกนั้นก็หันไปคุยอะไรกันบางอย่าง
"พี่ซันผมว่ามีคนตามเรามานะพี่ ผมสังเกตมันมาพักหนึ่งแล้ว" ผมกระซิบบอกพี่ซัน รู้สึกใจคอไม่ดี
เขาหันมามองตามผม และหันมาสบตาผม มือของเขาที่จับมือผมอยู่เมื่อกี้ เลื่อนขึ้นมาโอบที่ไหล่ "ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ทั้งคน พี่ไม่ให้ใครทำอะไรเฟย์หรอก"
เราเดินเข้ามาลึกพอสมควร จนใกล้จะถึงรถพี่ซัน แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น .....
"น้องครับ น้อง" หนึ่งในนั้น ส่งเสียงเรียกมาทางพวกเรา
ผมได้ยิน ผมรู้ว่าพี่ซันเองก็ได้ยินเหมือนกัน แต่พี่ซันกลับหนุนให้ผมเดินเร็วขึ้น เพราะรถจอดอยู่ไม่ไกลนัก
"น้องครับ จะรีบไปไหนครับ" คราวนี้สามคนนั่น เริ่มเสียงดังขึ้น เพราะเขาเดินใกล้เราเข้ามาทุกที
เห็นจวนตัวแล้ว พี่ซันคิดว่า ยังไงเสียคงผ่านไปไม่ได้แน่ จึงหยุดยืน แล้วหันไปหาวัยรุ่นกลุ่มนั้น
"มีอะไรเหรอครับพี่" เขาถาม พร้อมกับดึงผมให้มายืนอยู่ข้างหลังเขา
"พี่จะถามว่า น้องใช่น้องซันไหม แล้วก็นั่นแฟนน้องรึเปล่า" หนึ่งในสามคนพูดขึ้น พร้อมพยักเพยิดมาทางผม
"เฮ้ย ไอ้ปิง มึงไปถามอะไรแบบนั้นวะ เขามาด้วยกันก็ต้องเป็นแฟนกันสิวะ" อีกคนหนึ่งทำท่าเถียงแทนเพื่อน แต่แฝงรอยยิ้มไว้
"พี่มีธุระอะไรกับผมหรือครับ" พี่ซันยังคงยืนนิ่ง แต่ผมรู้ว่าตอนนี้เขาพร้อมที่จะรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่ปกติแล้ว
"แล้วน้องใช่น้องซัน กับ น้องเฟย์รึเปล่าล่ะ" ฝ่ายตรงข้ามถามคาดคั้นให้แน่ใจ
"พวกมึงมีอะไรกันแน่ มึงตามกูมาทำไม"พี่ซันชักเหลืออด เขาเปลี่ยนสรรพนามเมื่อความโมโหเดือดดาลเต็มที่
"ก็แค่มาดูว่า จะจับไปไม่ผิดตัวน่ะสิ" พูดจบไอ้สามคนนั่นก็ล้อมพวกเราไว้
"พวกมึงเป็นใคร อยากได้อะไร" พี่ซันหันไปรอบๆ จ้องพวกมันตาไม่กระพริบ
"กูก็อยากจะพามึงไปหาใครสักคนที่อยากเจอมึงสิ เฮ้ยไอ้ชัย มึงลากตัวแฟนมันไป เดี๋ยวไอ้หน้าหล่อนี่กูจัดการเอง" ไอ้ปิงสั่งลูกน้อง
ไอ้ชัยเดินรี่เข้ามาจะจับตัวผม แต่ "พลั่ก..." ร่างไอ้ชัย กระเด็นออกไป มุนหกล้มคะมำ ก่อนจะเอามือกุมท้อง
พี่ซันหดเท้ากลับหลังจากใช้มันยันร่างไอ้ชัยกระเด็นก่อนถึงตัวผม "มึงอย่ามายุ่งกับเมียกู คนนี้กูหวง" แล้วหันมายักคิ้วพร้อมยิ้มให้ผม (เท่ห์ตายห่าล่ะมึง สถานการณืแบบนี้อ่ะนะ)
"ไม้อ่อนมึง ไม่ชอบ มึงชอบไม้แข็งใช่ไหม งั้นมึงคงไม่ได้ไปสภาพแบบนี้หรอก ไอ้ต้น ไอ้ชัย รุมแม่งเลย" ขาดคำสั่งของไอ้ปิง พวกมันสามคนก็ตรงรี่เข้ามาเล่นงานพวกเรา
ไอ้ชัยตรงปรี่เข้ามาหาผม มันวาดหมัดกะเข้าตรงๆบนหน้าของผม แต่ผมหลบวูบ แล้วเตะเข้าไปกลางลำตัว ไอ้ชัยถึงกับตัวงอ ก่อนเดินทิ้งห่างออกไปตั้งหลัก
ไอ้ปิงกับไอ้ต้น วิ่งเข้าเล่นงานพี่ซัน ไอ้ปิงพุ่งใช้เท้าถีบพี่ซัน แต่พี่ซันเบี่ยงตัวหลบ ก่อนกระแทกหมัดลุ่นๆ เข้าหน้ามันจังๆ ไอ้ต้นวิ่งเข้ามาอีก เจอหมัดขวาเข้าไปถึงกับร่วง
ฝั่งผม ไอ้ชัยพุ่งเข้ามาหา ผมหลบ แต่ไม่พ้น มันล็อกตัวแล้วคว่ำผมลงกับพื้น "พลั่ก" เสียงล้มของผม ดึงดูดสายตาของพี่ซัน เขาพุ่งกระโดดถีบไอ้ชัยกระเด็นไป แต่..."ผัวะ" ร่างพี่ซันล้มลง เมื่อฝ่ามือประสานของไอ้ปิง ฟาดเข้าที่ท้ายทอยพี่ซัน
"พวกมึงอยากเจ็บตัวกันนัก กูบอกดีๆ ไม่ยอมไป ไอ้ต้น ไอ้ชัย พวกมึงลากตัวพวกมันไปขึ้นรถ นายจ้างของเรารอมันอยู่ หึๆ" ไอ้ปิงสั่งลูกน้อง แล้วแสยะยิ้ม
-----------------------------------------------
"เร็วๆสิพี่เทน เดี๋ยวไอ้เฟย์รอผมแย่" ไอ้เจตน์เร่งพี่เทน เมื่อก้มมองดูนาฬิกาข้อมือของมัน
"ก็ใครล่ะครับ มัวแต่เล่นละครบ้าๆบอๆ ก็เลยเสียเวลาน่ะแหละ" พี่เทนย้อนให้
ไอ้เจตน์หันขวับ มองพี่เทนตาเขียว "นี่จะหาเรื่องกันเหรอวะพี่ เอาสักหมัดไหม"
ไอ้เจตน์ทำท่าเงื้อหมัดจะวัดพี่เทน แต่ก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรม (บ้าๆ ) ขึ้นนั้น
รถคันหนึ่งเลี้ยวผ่านหน้าพี่เทนกับไอ้เจตน์ ผมก็มองเห็นมันจากกระจกหน้าต่างของรถ ผมใช้มือเคาะกระจกแรงๆ จนไอ้เจตน์หันมามอง
"เฮ้ย...พี่เทน ไอ้พี่ซันกับไอ้เฟย์ อยู่บนรถคันนั้น..กับใครวะ" ไอ้เจตน์ถาม
"ไม่รู้นะน้องเจตน์ แต่นั่นไม่ใช่รถไอ้ซันนะ" พี่เทนมองตามไปเมื่อไอ้เจตน์บอก
"แปลกนะพี่ เดี๋ยวก่อนนะ เผื่อไอ้เฟย์เปลี่ยนแผน ผมลองโทรหาไอ้เฟย์ก่อน" ไอ้เจตน์บอกพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเฟย์
"พี่เทนไอ้เฟย์ไม่ยอมรับสายอ่ะ" ไอ้เจตน์บอกหลังจากพยายามโทรหาเฟย์อยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ
"พี่ว่ามันไม่ชอบมาพากลเสียแล้วสิน้องเจตน์ ไอ้ซันไม่เคยนั่งรถไปกับคนอื่นเลยนะ นอกจากรถของเพื่อนในกลุ่ม ยิ่งน้องเจตน์เห็นพวกเขา เขาก็น่าจะเห็นเรานะ เรายืนทนโท่แบบนี้ กลับไม่จอดบอกถ้าอยากจะเปลี่ยนแผน เราลองตามไปห่างๆดีไหม เผื่อมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นจะได้ช่วยมันทัน" พี่เทนบอก
ไอ้เจตน์ครุ่นคิดสักครู่ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย มันเองก็เห็นเฟย์ แต่เฟย์ไม่จอดรถ แถมทำแค่เคาะกระจก มันผิดปกติวิสัยแน่ๆ
"พี่เทนโทรบอกพี่โก้เพื่อนพี่เร็วๆ ผมจะโทรบอกไอ้พีให้มาเป็นกำลังสนับสนุน อ้อ อย่าลืมบอกให้เพื่อนพี่แวะไปรับไอ้พีด้วยละ บ้านมันอยู่ซอยเดียวกับพี่โก้นั่นแหละ แค่ถัดไปอีกสองหลัง ไอ้พี่มันเคยบอกไว้"
พี่เทนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาพี่โก้ ในขณะที่ไอ้เจตน์ก็กดหาไอ้พี ทั้งสองคนเร่งให้กำลังสนับสนุนรีบมาสมทบกันโดยเร็วที่สุด
-------------------------------------------
ในรถนั้น ไอ้ชัยเป็นคนขับ อยู่ด้านหน้าคนเดียว โดยที่ไอ้ต้นกับไอ้ปิงนั่งขนาบข้างผมกับพี่ซันคนละด้าน ไออุ่นจากมือพี่ซันแผ่ซ่านไปทั่วในขณะเขากุมมือผมไว้
"เฮ้ยไอ้ปิง กุว่าแฟนไอ้น้องซันนี่น่ารักดีว่ะ ถ้าต้องลงมือรุนแรงกูขอสักยกนะเว้ย...น่ากินชิบหาย" ไอ้ต้นเอ่ยขึ้น หลังจากมันจ้องมองผมมาได้สักพักหนึ่งแล้ว
ผมรู้ และสังเกตว่ามันจ้องผมตั้งแต่ขึ้นรถ และพยายามเบียดเขามาชิดตัวผม แตะโน่น จับนี่ แต่พี่ีซันก็คอยกันมันไว้ไม่ให้มายุ่งกับผม มันจึงทำได้แค่ส่งสายตาโลมเลีย จนผมรู้สึกรังเกียจการมองของมัน
"ใจเย็นๆน่า ไอ้ต้น กูว่ายังไงมึงได้แน่ นายจ้างเราก็ดูแค้นไอ้หน้าหวานนั่นอยู่ เดี่ยวเราเวียนเทียนคนละหลายๆรอบยังได้ ฮ่าๆๆๆ" ไอ้ปิงตอบ พร้อมหัวเราะเสียงดัง
"มึงอย่ายุ่งกับเมียกู ถ้าเมียกูเป็นอะไรไป พวกมึงตายแน่" พี่ซันขู่
"ผัวะ..." หมัดของไอ้ปิงฟาดเขากับใบหน้าคมคาย พี่ซันสะบัดไปตามแรงหมัด ผมรีบกอดพี่เขาไว้ เพราะอย่างไรเสียเขาก็พูดเพื่อปกป้องผม "ไม่เป็นไรหรอกพี่ซัน มันอยากทำอะไรกับผมก็ให้มันทำ ขอให้เราสองคนมีชีวิตรอดกลับไปก็พอแล้ว" ผมกระซิบบอกพี่เขา แต่น้ำตาเจ้ากรรมมันก็เอ่อคลอ อยู่รอบดวงตา
พี่ซันเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของผม แล้วยิ้ม "ไม่หรอกนะเฟย์ พี่จะไม่ให้ใครทำอะไรเฟย์ เราจะต้องปลอดภัย เราจะกลับไปด้วยกันอย่างปลอดภัย" จบประโยคเขาก็กระชับวงแขนของเขาเพื่อดึงให้ร่างของผมชิดกับร่างกายของเขายิ่งขึ้น
รถแล่นมาสักพักก็หยุด
"เอ้า...พวกมึงลงไปได้แล้ว" ไอ้ปิงบอก พร้อมกับที่ไอ้ต้นเปิดประตูรถ
ไอ้ต้นก้าวลงไป ตามด้วยผม พี่ซัน ไอ้ปิง และสุดท้ายไอ้ชัยก็ตามลงมา
ผมเหลียวมองไปรอบๆตัว สถานที่นี้ไม่คุ้นตา มันเป็นป่าละเมาะริมถนนที่ไม่มีรถวิ่งผ่าน เหมือนเป็นถนนเก่าชำรุด ข้างถนนนั้นมีต้นไม้และหญ้ารกๆ ขึ้นอยู่เต็มไปหมด และเมื่อผมกับพี่ซันเหลียวมองไปจนบรรจบสายตานั้น เราก็พบเข้ากับรถสีแดงสดคันหนึ่งที่จอดนิ่งอยู่ ข้างๆรถนั้นมีร่างของใครคนหนึ่งที่เราคุ้นตากันดี ...
"ไอ้แม็กซ์..." พี่ซันพูดพร้อมขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ไอ้แม็กซ์เดินตรงมาหาเรา มันเผยรอยยิ้มเยาะออกมาให้เห็น
"แหม..กะจะกอดกันไม่ปล่อยเลยเหรอครับพี่ซัน ไอ้เฟย์...มันบาดตาตำใจจังเลยนะ" มันพูดเย้าเรา แต่ฟังดูก็รู้ว่ามันพูดจากระแทกแดกดัน
"ไอ้แม็กซ์มึงทำเหี้ยอะไร..มึงจับกูกับเฟย์มาทำไม" พี่ซันถามอย่างโมโหโกรธา
ไอ้แม็กซ์เดินยิ้มเข้ามาใกล้เรา "พี่ซันอย่าห่วงเลยนะครับ ผมจับตัวพี่มาแต่ไม่คิดทำร้ายพี่..ที่ผมต้องการทำน่ะ...ไอ้เฟย์ต่างหาก ไอ้มารหัวใจ" มันพูดแล้วชี้มาทางผม
ผมตะลึงกับคำตอบของไอ้แม็กซ์ คาดไม่ถึงเลยว่ามันจะคิดร้ายกับผมได้ถึงขนาดนี้ "กูไปทำอะไรให้มึง กูอยู่ของกูเฉยๆนะ"
ไอ้วายร้ายเดินเข้ามาหาผม มันเงื้อมือ และตบลงมาบนใบหน้าของผมเต็มแรง "เพียะ...." ผมสะบัดหน้าไปตามแรงตบ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองมันอีกครั้ง
"นี่สำหรับที่มึงแย่งพี่ซันไปจากกู..พูดมาได้ว่าอยู่เฉยๆ ถ้ามึงอยู่เฉยๆ ทำไมพี่ซันถึงเกิดไปรักไปชอบมึงได้ มึงต้องการหักหน้ากู...วันนี้มึงได้ชดใช้อย่างสาสมแน่" ไอ้แม็กซ์พูด เสียงของมันสะใจ หลังจากที่เห็นเลือดซึมออกมาจากมุมปากของผม
"ไอ้เหี้ยแม็กซื มึงทำเขาทำไมวะ" พี่ซันจะเข้ามาเล่นงานไอ้แม็กซ์ แต่ถูกไอ้ปิงกับไอ้ชัยรั้งตัวไว้ เขาพยายามดิ้นเพื่อเข้ามาช่วยเหลือผม
ไอ้แม็กซ์หันไปทางพี่ซัน ยื่นหน้าของมันเข้าไปใกล้ "รักมันมากหรือครับ ยิ่งพี่รักมันมาก...ผมก็ยิ่งสนุก...กับการทรมานมัน"
มันยืนตรงข้ามผม และเงื้อมือฟาดลงมาบนใบหน้าผมอีกครั้ง "เพียะ..."
"นี่สำหรับเรื่องที่มึงกับเพื่อนมึงเล่นงานกูเมื่อวาน" มันตวาดผมหลังจากประเคนฝ่าใือลงมาอีกครั้ง
มันหันไปทางพี่ซัน ที่ตอนนี้ยืนมองผมอย่างสิ้นหนทางช่วย สองแขนของเขาถูกล็อคเอาไว้แน่นจากลูกสมุนของไอ้แม็กซ์
"อยากช่วยมันไหมครับ...เห็นอย่างนี้แล้ว สงสารมันไหมครับพี่...เอาอย่างนี้นะ ผมให้โอกาสพี่อีกครั้งหนึ่งนะครับ...คบกับผม..และพรุ่งนี้พี่ไปประกาศให้ทั่วมหาลัยว่าพี่กับผมเป็นแฟนกัน ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น เป็นเพราะไอ้เฟย์มันสร้างสถานการณ์ขึ้นมา เพราะมันหลงรักพี่ อยากได้พี่จนตัวสั่น"
"ถุย...." พี่ซันถ่มน้ำลายใส่ไอ้แม็กซ์ แต่มันก็ไม่ได้แม้แต่จะสะกิดถึงเท้าไอ้แม็กซ์ "กูไม่คิดคบกับคนระยำแบบมึงหรอก มึงปล่อยเมียกู แล้วกูจะไม่เอาเรื่อง" พี่ซันเริ่มขู่
"โถ....พี่ซันครับ...ตอนนี้พี่ก็เหมือนหมาถูกล่ามโซ่ พี่จะทำอะไรได้ครับ ผมรู้ว่าพ่อของพี่มีอิทธิพลมาก เขาอาจจะไม่ยี่หระที่ลูกชายมีเมียเป็นผู้ชายด้วยกัน แต่ถ้าเรื่องนี้...เรื่องลูกสะใภ้ของพ่อพี่ถูกผู้ชายอีกสามคนรุมข่มขืนมันจะเกิดอะไรขึ้น หน้าตาของเขาคงเหมือนถูกเหยีบให้จมมิดดินแน่ ฮ่าๆๆๆ"
พี่ซันหน้าถอดสี เขาตกใจเมื่อได้ยินคำว่า "ข่มขืน" เขาละล่ำละลัก "น้องแม็กซ์ครับ น้องแม็กซ์จะทำอะไรพี่ก็ได้ พี่ยอมทุกอย่าง แต่ ปล่อยเฟย์ไปนะครับ พี่ยอมแล้ว อย่าทำอะไรน้องเฟย์นะครับ" เสียงพี่ซันอ่อนลง แววตาของเขาเศร้าสร้อย ไม่เหลือมาดคนหยิ่งทะนงอีกต่อไป
ผมฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ ทำไม?...พี่ซันถึงปกป้องผม ในเมื่อตลอดเวลาเขาทำร้ายผมสารพัด แต่เวลานี้...ทำไม....?
ไอ้แม็กซ์เดินยิ้มเข้าไปใกล้พี่ซัน "พูดจาดีๆแบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อยครับ ...ถ้าอย่างนั้นพี่จะยอมทำตามข้อตกลงของผมไหมครับ"
พี่ซันหลุบสายตาต่ำลง เขารู้สึกหนักใจ เขาเหลือบมองผมแว่บหนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา "ถ้าพี่ตกลง น้องแม็กซ์จะไม่ทำอะไรเฟย์ใช่ไหมครับ" เสียงของเขาสั่นเครือ
ผมมองหน้าไอ้แม็กซ์ "มึงทำแบบนี้ทำไม มึงรู้ไหมว่าถ้าเรื่องนี้มีคนรู้เข้า อะไรจะเกิดขึ้นกับมึง มึงคิดดีๆนะแม็กซ์ ถ้ามึงปล่อยพวกเราไป กูสัญญาว่าเราจะไม่เอาเรื่องมึง"
ไอ้แม็กซ์ยิ้ม ก่อนหันมามองหน้าผม "ทำไมกูต้องเชื่อฟังมึงล่ะ....มึงนี่โชคดีจังนะ ที่พี่ซันเขายอมทำเพื่อมึงขนาดนี้ จริงๆกูควรจะดีใจนะที่พี่ซันยอมทำตามข้อเสนอของกู เพียงแค่กูไม่มั่นใจว่า ถ้ากลับไปมึงกับพี่ซันอาจจะแอบกันไปกินในที่ลับอีกก้ได้..กูเลยตัดสินใจว่ากูจะโยนมึงให้ไอ้พวกกระหายนี่เอาไปปลดปล่อยให้สาแก่ใจมัน...เอ้า พวกมึงน่ะ อยากเอาไอ้มารหัวใจกูไปปู้ยี่ปู้ยำที่ไหนก็เอาไป..สนองมันหลายๆรอบหน่อย มันจะได้หายอยาก ไม่มาแอบกินของใครอีก" ขาดคำไอ้แม็กซ์ ไอ้ชัยก็เข้ามารวบร่างของผมจากด้านหลัง
พี่ซันได้ยินไอ้แม็กซ์พูด เขาตวาดไอ้แม็กซ์ออกมาเสียงดัง "ไอ้เหี้ยแม็กซ์ กูยอมมึงแล้วไง มึงสัญญากับกูแล้ว มึงอย่าทำอะไรเฟย์นะโว้ย..ไอ้เหี้ย ปล่อยเมียกู" พี่ซันดิ้นพร้อมตะโกน เรี่ยวแรงเขามากมาย จนไอ้ต้นกับไอ้ปิงเกือบจะฉุดไม่อยู่
ผมรวบรวมกำลังดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของไอ้ชัยหวังว่าจะหลุดจากอ้อมแขนของไอ้คนชั่วได้ แต่มันไม่วสำเร็จ นั่นส่งผลให้ผมล้มลงไปโดยที่ไอ้ชัยไม่ยอมปล่อยร่างผมให้เป็นอิสระต่อหน้าไอ้แม็กซ์
"มึงไม่ยอมไปเนี่ย เพราะมึงชอบโชว์เหรอวะ...พี่ซันดูเมียพี่สิ มันอยากเล่นหนังโป๊โชว์พี่ว่ะ ฮ่าๆๆๆ" ไอ้แม็กซ์หันไปทางพี่ซัน มันหัวเราะเสียงดัง
ไอ้ชัยจับผมนอนหงาย มันพยายามที่จะรั้งตัวผมไว้ไม่ให้ดิ้น จังหวะหนึ่งมันพลิกตัวผมขึ้นมาแล้วใช้หมัดทุบใส่บริเวณท้องน้อยของผม
"อุ่ก..." ผมร้องก่อนจะทรุดลงนอนงอตัวบนพื้น
ไอ้ชัยยิ้ม ก่อนมองร่างของผม "ยอมดีๆก็ไม่ต้องเจ็บตัวหรอก ไม่ต้องกลัวนะน้องเดี่ยวพี่จัดให้เต็มทุกเม็ดเลย" มันพูดพลางเอื้อมมือมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของผม ไอ้ชัยมองร่างขาวนวลของผม แล้วโน้มตัวลงมา
ผมพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงเเอามือยันร่างมันไว้ เพื่อไม่ให้มันโถมขึ้นมาบนตัวของผมได้
"มึงนี่ฤทธิ์เยอะจริง" ไอ้ชัยบ่น พร้อมกับรวบมือของผมไว้ทั้งสองข้าง ก่อนจะก้มหน้าลงมาซุกไซ้แถวๆซอกคอของผม
"ไอ้เหี้ยแม็กซ์ มึงสั่งให้มันหยุด ไอ้แม็กซ์มึงอย่าทำแบบนี้ ก็กูยอมแล้วไง มึงอย่าทำเฟย์ กุขอร้อง โฮๆๆๆๆ" พี่ซันปล่อยโฮออกมาหลังจากเห็นภาพบาดตาตรงหน้านั้น
"รักมันมากเหรอพี่...ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ เอ้า ไอ้ชัยฟัดให้หนำใจมึงเลย โชว์ลีลาของมึงให้ผัวมันดูสิ" ไอ้แม็กซ์หันไปสั่ง แววตาของมันแลดูสะใจกับชะตากรรมของเฟย์ตอนนี้
ไอ้แม็กซ์เหมือนคนโรคจิต ยิ่งเห็นความทุกข์ทรมานของผม กับความห่วงใยผมจากพี่ซันมันก็เหมือนยิ่งสะใจ มำไมใจคอมันถึงอำมหิตแบบนี้
มือหยาบกร้านของไอ้ชัยมือหนึ่งลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของผม ในขณะที่อีกมือก็รวบมือสองข้างของผมไว้..อาการเจ็บปวดของผมไม่ได้ทุเลาลง ผมไม่สามารถปกป้องตัวเองได้
ตอนนี้ผมทำได้แค่มองใบหน้าของพี่ซันที่เปรอะไปด้วยน้ำตา ผมเพิ่งรู้...เพิ่งสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขาที่พยายามปิดซ่อนเอาไว้ในตอนนี้เอง
"ตัวมึงหอมจริงๆว่ะไอ้หน้าหวาน ไหนกูขอชมช่องของมึงหน่อยนะว่า มันยังฟิตอยู่ไหมวะ" ไอ้ชัยกระซิบข้างหูผม ก่อนพยายามจะปลดเข็มขัดผมออก ผมพยายามเค้นเรี่ยวแรงดิ้น เพื่อขัดขวางการกระทำของมัน แต่ดูไม่เป็นผล เข็มขัดของผมกำลังถูกมันปลดออก
"ชมตีนกูก่อนไหม...!.."............"พลั่ก........." เสียงดังลอยมาพร้อมฝ่าเท้าของใครบางคนที่กระทบกับร่างของไอ้ชัยลอยละลิ่วออกไปจากตัวผม
ร่างของไอ้เจตน์เพื่อนซี้ผมปรากฎขึ้น หลังยันร่างไอ้ชัยกระเด็นโดยไม่ได้ตั้งตัว มันรีบเข้ามาพยุงผมที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่โดยที่มีไอ้พีตามมาด้วย "ไอ้เจตน์..ไอ้พี.." ผมยิ้มหลังจากเห็นหน้าพวกมัน
"กูเองเว้ย กูบอกแล้วว่าใครอย่ามาทำเพื่อนกู ใครทำเพื่อนกูคนนั้นมันก็ต้องเจ็บเหมือนกัน" ไอ้เจตน์พูดพร้อมจ้องไอ้แม็กซ์อย่างเคียดแค้น
"โธ่...ไอ้ลูกหมา..มาแค่ตัวสองตัวคิดว่าจะช่วยเพื่อนมึงได้เหรอวะ ดีแล้ว พวกของกูจะได้มีของเล่นเพิ่มอีกชิ้นหนึ่ง" ไอ้แม็กซ์ด่า พน้อมยิ้มเยาะ เพราะถือว่าตัวมีพวกมากกว่า
"งั้นก็เก็บซากไอ้สองตัวนี้กลับบ้านมึงไปด้วย" พูดจบร่างของไอ้ปิงกับไอ้ต้นก็ถูกกระแทกอย่างแรงด้วยฝีมือของพี่โก้กับพี่เทน ไอ้สองวายร้าย ถลาออกมา(ด้วยแรงถีบ) แทบชนกับไอ้แม็กซ์ เพียงแต่มันหลบทันเสียก่อน
"น้องเฟย์เป็นไงบ้างวะ"พี่ซันถามหลังจากที่พี่เทนเข้าไปประคองร่างของเขา
" ไม่ต้องห่วง ปลอดภัยดี ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น มึงน่ะเป็นไงบ้าง" พี่เทนตอบ พร้อมกับมองเพื่อน
"กูไม่เป็นไร พากูไปหาเฟย์หน่อย..พากูไปหาน้องเขาหน่อยนะ" พี่ซันละล่ำละลัก พยายามตะกายมาหาผมทั้งๆที่ตัวเองก็แทบไม่มีเรี่ยวแรงเหมือนกัน
"ใจเย็นๆไอ้ซัน เฟย์ไม่เป็นไรหรอก ไอ้โก้กับไอ้ดิวคุมเชิงอยู่ มึงไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพวกกูจัดหนัก ชำระแค้นเอาให้สาแก่ใจมึงเลย" พี่เทนบอกเพื่อน ซึ่งนั่นทำให้พี่ซันยิ้มออกมาได้ ก่อนจะเอ่ยออกมา
"เดี่ยวรอกูฟื้นก่อน งานนี้กูจัดหนักแน่"
ไอ้แม็กซ์ กับพวกยืนเหงื่อแตก เมื่อเรื่องระยำของมันมีคนรู้ และแน่นอนงานนี้มันไม่ง่ายเหมือนที่คิดซะแล้ว
"ไอ้เหี้ยแม็กซ์ มึงนี่มันเหี้ยจริงๆ มึงกล้าทำกับเพื่อนกูขนาดนี้เลยเหรอวะ" ไอ้เจตน์ด่าไอ้แม็กซ์หลังจากพยุงผมไปพิงไว้กับต้นไม้ต้นหนึ่ง โดยมีไอ้พีคอยดูแลผมอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้อาการเจ็บของผมทุเลาขึ้นมากแล้ว
ผมเหลือบไปมองพี่ซัน เหมือนกับนัดกันไว้ พี่ซันอาจจะมองผมอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาของผมประสานเข้ากับแววตานั้น ..แววตาที่เคยดุดัน ตอนนี้มันดูอ่อนโยน ห่วงใย บางทีดวงตาคู่นั้นอาจจะเจือปนไปด้วยความรัก....และรอยยิ้มของเขาก็ส่งผ่านมาถึงผม
"พวกมึงนึกเหรอว่ายกพวกมาช่วยเพื่อนแล้วมันจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ กูจะบอกให้ ถ้าพวกกูกระจอกกูไม่กล้าทำหรอกโว้ยงานนี้ ...ไอ้ปิง ไอ้ชัย ไอ้ต้น พวกมึงลุยแม่งให้เรียบคาตีน" ขาดคำไอ้แม็กซ์ไอ้สามคนนั้นก็ถลาเข้าหากลุ่มของพี่โก้ทันที
ไอ้ต้นเหวี่ยงหมัดเข้าใส่พี่เทน แต่พี่เทนหลบ ไอ้ต้นเหวี่ยงหมัดกลับมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว แต่ก็ทำได้เพียงเฉี่ยวใบหน้าของพี่เทน จังหวะนั้นไอ้เจตน์เข้ามาด้านหลังและเตะเข้าขาพับของไอ้ต้น ไอ้ต้นเสียหลักทรุดลง แล้วก็โดนพี่เทนฟาดหมัดเข้าหน้าจังๆ จนล้มกลิ้งไป ไอ้เจตน์ดิ่งเข้าไปแล้วฟาดหมัดหนักๆเข้าเต็มใบหน้าของไอ้ต้นซ้ำลงไปอีกครั้ง ไอ้ต้นสลบไปทันที
ไอ้ปิงรี่เข้าหาพี่โก้ มีดเล็กที่มันพกมาถูกงัดขึ้นมาใช้ในครั้งนี้ พี่โก้ร้องเสียงหลง " เฮ้ยๆๆๆ มึงผิดกติกานี่หว่า"
"การต่อสู้ไม่มีกติกาเว้ย มีแต่คนแพ้กับคนชนะ และงานนี้คนแพ้อย่างพวกมึงต้องตายกันหมด" พูดจบมันก็พุ่งมีดเข้าใส่พี่โก้ พี่โก้ถอยหลบ ไม่สามารถหาโอกาสเข้าพิชิตตัวไอ้ปิงได้ เมื่อมันวาดมีดรุกเข้าหาพี่โก้ไปเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่อง พี่โก้ทำได้แค่หลบไปได้แบบหวุดหวิด
"การต่อสู้ไม่มีกติกาเหรอวะ งั้นกูเล่นด้วย" พูดจบ ไม้ท่อนหนึ่งก็ฟาดลงบนร่างไอ้ปิง มีดกระเด็นหลุดจากมือของมันพร้อมเสียงร้องเจ็บปวด "อั่ก...."
ไอ้พีถือไม้ยืนจังก้าหลังจากฟาดไอ้ปิงไปแล้ว มันเตะมีดออกไปให้ห่างการต่อสู้นั้น
พี่โก้ใช้จังหวะนั้นฟาดหมัดเข้าใส่โหนกแก้มไอ้ปิง มันซวนเซเสียหลักไป ไอ้พีฟาดแข้งเข้าบริเวณหน้าท้องมันอีกครั้ง ไอ้ปิงถึงกับทรุด ..สุดท้ายพี่โก้เข้าประชิดตัวแล้วหมุนตัวก่อนตวัดแข้งเข้าบริเวณก้านคอ ไอ้ปิงถลาไปตามแรงเตะ ก่อนหมัดหนักของพี่โก้ที่ตามมาจะกระแทกบนใบหน้าของมัน..ไอ้ปิงล้มลงแล้วนอนนิ่งไป
เพื่อนอีกคนของกลุ่มพี่ซันชื่อพี่ดิวกำลังซัดอยู่กับไอ้ชัย แต่มันฝีมือเหนือกว่าเพื่อน เพราะถึงจะโดนหมัดหนักๆของพี่ดิวเข้าไป มันก็แค่เซถลาไปเท่านั้น จังหวะที่พี่ดิวเผลอ ไอ้ชัยก็กระแทกหมัดเข้าปลายคางพี่ดิวไปเต็มๆ ทำให้พี่ดิวเสียหลักล้มลง
ไอ้ชัยเห็นว่ากำลังได้เปรียบ จะเข้าไปซ้ำ แต่แข้งของใครคนหนึ่งก็ประเคนเข้าเต็มหลังมัน..พี่ซันนั่นเอง เขาฟื้นขึ้นมาแล้ว "เมื่อกี้มึงลวนลามเมียกูใช่ไหม กูมาคิดบัญชี ต้นทบดอกกับมึงแล้ว"
ไอ้ชัยพุ่งเข้าหาพี่ซัน แต่ด้วยความไว พี่ซันหลบแล้วศอกกลับใส่ไอ้ชัยบริเวณลิ้นปี่ มันเซถลาออกไปด้วยความจุก พี่ซันไม่รอช้าตามเข้าไปใช้หมัดลุ่นๆ ฟาดใส่แก้มขวาและซ้ายสลับกัน ไอ้ชัยเริ่มเสียหลักซวนเซ มึน งง จากฤทธิ์หมัดนั้น
"ของขวัญ..วัน..ปวด..ใจ..เว้ย" พูดจบเท้าหนักๆของพี่ซันก็ฟาดเข้าสู่ปลายคางไอ้ชัยไปเต็มๆ ร่างของมันทรุดลงบนพื้นนอนนิ่งตามเพื่อนๆวายร้ายของมันไป
ไอ้แม็กซ์เห็นท่าไม่ดี เมื่อสมุนของมันพ่ายให้กับคู่ต่อสู้แบบหมดรูป มันกำลังก้าวเท้าให้เงียบที่สุด เพื่อหนีไปจากที่นี่ก่อนที่ใครจะรู้...แต่....
"มึงจะไปไหน" ไอ้เจตน์จิกผมทรงเกาหลีของไอ้ตัวแสบมาประจันหน้าผม ไอ้แม็กซ์เหลียวมองไปรอบๆ เพื่อขอความช่วยเหลือจากสมุนของมัน แต่ก็ไร้ร่องรอย เพราะสมุนของมันทั้งหมดสลบเหมือดไปเข้าเฝ้าพระอินทร์เรียบร้อยแล้ว
ผมมองหน้าไอ้แม็กซ์ "เพียะ..." หน้าไอ้แม็กซ์สะบัดไปตามแรงปะทะจากฝ่ามือของผม
"เพียะ...เพียะ...."ผมตอบหน้ามันเบิ้ล จนหน้ามันแดงเป็นปื้น "กูคืนให้ กูเห็นว่ามึงชอบซาดิสม์ ชอบเห็นคนอื่นเจ็บปวด ดังนั้นกูเดาว่ายิ่งเจ็บมึงคงยิ่งชอบ "พูดจบผมก็สาดฝ่ามือใส่หน้ามันอีกไม่ยั้ง
ไอ้แม็กซ์รีบยกมือขึ้นพนมไหว้ผม "พอแล้วๆ ผมขอขอโทษครับ... ผมขอโทษครับ คุณเฟย์.. พี่ซัน ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ อย่าทำร้ายผมเลย ต่อไปผมจะทำตัวดีๆไม่ทำเลวๆแบบนี้อีกแล้วครับ"
ตอนนี้ทุกคนมายืนล้อมไอ้แม็กซ์ไว้ หน้ามันแดงเป็นปื้นเต็มไปหมด ที่มุมปากของมันมีเลือดสีแดงสดๆไหลเปรอะ ท่าทางหยิ่งยะโสของมันเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาหดหายไปสิ้น ผมมองมันด้วยความสมเพช
"ไอ้ซัน มึงจะเอาไงวะ กูว่าลากคอแม่งให้ตำรวจเหอะว่ะ นี่มันคดีลักพาตัว ทำร้ายร่างกาย เลยนะมึง"พี่โก้เสนอ
"อย่า..อย่านะครับ พี่ๆครับ แม็กซ์สำนึกผิดแล้วนะครับ แม็กซ์สัญญาครับ ว่าต่อไปจะไม่ยุ่ง ไม่ตอแยกับพี่ซันและเฟย์อีกนะครับ อย่าส่งตัวแม็กซ์ให้ตำรวจเลยนะครับ ไม่อย่างนั้นพ่อแม่ของแม็กซ์ต้องเสียใจมากแน่ๆ" ไอ้แม็กซ์ยกไม้ยกมือไหว้พวกเรารอบทิศ พร้อมกับน้ำตาของมันที่รินไหล
"โห...ไอ้ตอแหล ก่อนทำ ทำไมมึงไม่คิด มึงรู้ไหมว่าถ้าเกิดเรื่องระยำกับเพื่อนกูอย่างที่มึงตั้งใจ อนาคตเพื่อนกูจะเป็นยังไง" ไอ้เจตน์ถามอย่างอารมณ์เสีย
ไอ้แม็กซ์เงยหน้าที่ชุ่มน้ำตาขึ้นมามองผม แววตาของมันอ้อนวอนขอให้ผมช่วย "เฟย์ แม็กซ์สำนึกแล้วครับ แม็กซ์ขอโทษที่ทำให้เฟย์เดือดร้อนตั้งหลายครั้ง ยกโทษให้แม็กซ์นะครับ แม็กซ์ไม่อยากไปนอนในคุก...ช่วยแม็กซ์ด้วยนะครับ"
ผมมองไอ้แม็กซ์ แล้วก็กวาดสายตามองทุกคน ไอ้เจตน์รีบส่ายหน้า ไม่ให้ผมช่วยไอ้แม็กซ์ ผมมองพี่ซัน แต่พี่เขายืนนิ่ง มองมาที่ผมเหมือนกัน
"พี่ซันครับ" ผมเอ่ย "ผมว่าเราให้อภัยแม็กซ์ได้ไหมครับ" (ไม่รู้อารมณ์นางเอกของผมมันผุดขึ้นมาตอนไหน)
"เฮ้ย ไอ้เฟย์ มึงพูดอะไรเนี่ย ไอ้แม็กซ์มันคิดจะทำร้ายมึงนะ มึงยังจะปล่อยมันไปอีกเหรอวะ" ไอ้เจตน์ทำท่าอารมณ์เสีย
ผมมองไปยังทุกคน "ทุกคนครับ ทุกคนสามารถทำผิดพลาดได้ทั้งนั้นนะครับ และการกระทำผิดก็มีเหตุผลต่างกันออกไป แม็กซ์ทำผิด เพราะว่าความรักบังตา ทำให้มันตัดสินใจทำเรื่องเลวร้ายลงไป ผมอยากให้โอกาสแม็กซ์แก้ตัว เมื่อผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนไป ปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น"
"ไอ้ซัน มึงว่าไง มึงกับเฟย์เป็นผู้เสียหาย พวกมึงต้องตัดสินใจกันเอง" พี่โก้หันไปทางพี่ซัน
"เฮ้อ.." พี่ซันถอนหายใจ "ถ้าคนที่กู "รัก" ตัดสินใจยังไง กูก็ยอมรับตามนั้นแหละว่ะ" เขาพูดแล้วหันมาทางผม ถ้ามองไม่ผิดผมเห็นรอยยิ้มเขินๆของเขานะ
ไอ้แม็กซ์ยิ้มออกมา
"ครั้งนี้จะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่กูจะให้อภัยมึง ถ้าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นอีกในครั้งหน้า มึงได้เข้าไปนอนในตะรางแน่ ไป...รีบไปให้พ้นจากหน้ากูเดี๋ยวนี้..." พี่ซันบอกไอ้แม็กซ์ แววตาดุดันนั้นฉายขึ้นมาบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง
ไอ้แม็กซ์ลุกลี้ลุกลนรีบลุกขึ้นแล้วเดินลิ่วๆไปยังรถสีแดงคันหรู ก่อนจะสตาร์ทและขับมันออกไปอย่างรวดเร็ว
"ไม่น่าเลยนะพวกมึง ปล่อยเสือเข้าป่าแท้ๆ" พี่เทนหันมาทางผมกับพี่ซัน
"แล้วไอ้สามคนนี่เอาไงล่ะ" พี่โก้ถาม
"ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละ กูว่ามันไม่กล้าโผล่ไปให้เราเห็นหน้าแล้วล่ะ ไม่งั้นมันโดนลากคอเข้าตะรางแน่" พี่ซันตอบ
เขามองผมนิ่ง ก่อนจะเดินเข้ามา "เฟย์ เจ็บตรงไหนไหมครับ เป็นอะไรหรือเปล่า" เขาเข้ามาจับตัวผม นัยตาคมนั้นจับจ้องที่ใบหน้าของผม มันอ่อนโยนและแฝงไว้ด้วยความห่วงใย
ผมยิ้ม"ไม่เป็นไรครับ แล้วพี่ซันล่ะครับเป็นยังไงบ้าง เจ็บไหมครับ" ผมถามสวนกลับไป
พี่ซันส่ายหน้า "พี่ไม่เป็นไร พี่เป็นห่วงเฟย์..เป็นห่วงเฟย์มากนะครับ"
"พอๆ มึงอย่าพึ่งมาสวีทหวานกันตอนนี้เลยนะ กูว่าเรารีบกลับกันเหอะว่ะ ไอ้ซันกับเฟย์กับเจตย์ไปรถกูแล้วกัน ส่วนมึงนะไอ้โก้ ไปส่งน้องพีกับไอ้ดิวที่บ้านด้วย" พี่เทนแจงหน้าที่เสร็จสรรพก่อนจะเดินนำหน้าไปที่รถ โดยมีไอ้เจตน์ที่คอยประคองผมเดินตามและรั้งท้ายด้วยพี่ซัน
"แหม เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าแม่ทัพเลยนะมึง" พี่โก้ว่าให้ แล้วหันไปทางไอ้พี "นี่ เพื่อนๆเราเขาเป็นแฟนกัน แล้วแกน่ะพีไม่คิดจีบพี่เหรอวะ"
ไอ้พีมองหน้าพี่โก้ มันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนที่มือบางนิ่มละมุนของมันจะทาบลงบนหน้าผากของพี่โก้
"ตัวก็ไม่ร้อนนี่หว่า เพ้ออะไรวะพี่ กลับบ้านเหอะ อุตส่าห์โกหกที่บ้านว่าจะไปให้พี่โก้ติวหนังสือให้นะเนี่ย" พูดจบมันก็เดินนำหน้าพี่โก้ไปที่รถ
พี่โก้ยิ้ม "แหม กูชักอยากไม่สบายขึ้นมาจริงๆแล้วสิ"
"กูช่วยไหมล่ะ จะซัดให้นอนหยอดน้ำข้าวต้ม น้องพีเขาจะได้มาดูแลมึงไง" พี่ดิวหันมาแซว
พี่โก้ทำหน้าเหวอ "โห ไอ้ดิว มึงคิดได้ไงเนี่ย ไอ้เด็กน้อยพีน่ะเหรอจะมาดูแลกู มันจะซุ่มซ่ามมาเหยียบกูตายสิไม่ว่า...แต่ถ้ากูจีบมันมึงว่าจะดีไหมวะ" เขาหันมาถามพี่ดิว
พี่ดิวยิ้มก่อนตอบ "กูว่ามันคงเหยียบมึงตายจริงๆน่ะแหละ ท่าทางน้องเขาก็แอบร้ายอยู่นะมึง ไม่งั้นไม่ใจกล้าบุกมาช่วยเพื่อนทั้งที่รู้ว่ามันอันตรายแบบนี้หรอก"
"รักเพื่อนแบบนี้สิกูชอบ พอเป็นแฟนกันจะได้รักกูมากๆ" พี่โก้ว่าพลางก็เดินยิ้มตรงไปที่รถ โดยมีเสียงไอ้พีเร่งให้รีบกลับบ้านเพราะกลัวที่บ้านเป็นห่วง
พี่ดิวมองตามพี่โก้แล้วยิ้ม "เรื่องนี้จะมีลุ้นกี่คู่วะเนี่ย ไอ้แก๊งเด็กน้อยนี่แต่ละตัวก็แสบไม่พร่องเล้ยยยย ส่วนไอ้แก๊งเด็กโต กูว่าต้องตั้งฉายาว่าแก๊งล่าเด็กล่ะมั้งเนี่ย"
---------------------------------------------------------------------
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น